۱۳۹۲ تیر ۱۸, سه‌شنبه

امیر پرویزی- مصداق آشکار جعل و دروغ علیه مجاهدین.




امير پرويزي از زندان ليبرتي
18 تير92
ايرج مصداقي به تازگي در ميان انبوهي ياوه گويي بر ضد مبارزه و مقاومت ما اشرفي ها, از جمله ادعا کرده که مجاهدين «به يک کارگر بي‌خبر از همه جاي درمانده، پول هنگفتي» داده بودند که عکس رهبري مقاومت را در تظاهراتي مقابل دانشگاه تهران بلند کند و او (مصداقي) وظيفه دارد درباره «داستان غم‌انگيز» آن «کارگر بي خبر» از زبان ساير زندانيان سياسي که شاهد بوده اند, روشنگري کند(1 ).
فرد مورد اشاره مصداقي, اين جانب (نويسنده اين سطور- امير پرويزي) هستم که در جريان تظاهراتي در تاريخ 21 تيرماه سال1384در مقابل دانشگاه تهران, عکسهاي رهبري مقاومت را بالاي سرم بردم. به همين نام و به همين جرم محاکمه و زنداني شدم و پرونده ام در زندان و قضاييه و اطلاعات رژيم آخوندها بر سر اين «محاربه» با رژيم به نام خودم - امير پرويزي- ثبت شده است.
حالا مي خواهم داستان «شورانگيز» خودم را بازگو کنم و وضع «رقت انگيز» يک تواب خائن درهم شکسته را بر ملا سازم که بعد از همکاري با بازجويان زندانها و گشتي هاي دادستاني لاجوردي با نوشتن انزجارنامه هاي مكرر و هربار غني شده تر عليه مجاهدين، از زندان آزاد شده و به خارج کشور آمده و پس از نفوذ در مناسبات هواداران و مدتي ارتباط با تشكيلات مقاومت در خارج كشور، با دستمايه كردن چنين اندوخته و با چنين نقابي، پشت به مقاومت و رو به مأموريت اصلي خود با ژست «مخالف دو آتشه» و به تعبير خودش «دشمن آشتي ناپذير» رژيم آخوندي، آنهم در كسوت يك متولي خودخوانده و خزانه دار منحصر بفرد تمام حقايق مربوط كليه زندانها و تمامي زندانيان سياسي و حافظ يگانه جزييات سرگذشت كليه شكنجه شدگان و اعدام شدگان همراه با اطلاعات مربوط به همه بازجويان و شكنجه گران و دژخيمان، ابتدا مأموريتش را با خاطره نويسي دوران زندانش شروع كرد و اين مأموريت را به زعم خود با پيچيدگي زياد و با تاكتيك نوك زدن به بخش كوچكي از حقيقت براي انكار يا وارونه كردن بخش اعظم آن، به انجام رساند؛ مأموريتي كه محور اصلي و هدف واقعي آن، نفي مجاهدين و مقاومت ايران به عنوان دشمن اصلي و تنها آلترناتيو دموكراتيك در برابر رژيم ولايت فقيه بود. اين مأموريت را در گام اول، با انكار اعداد و ارقام و كم و كيف جرائم و جنايات رژيم عليه مجاهدين در زندانها، شروع كرد كه همراه بود با يك تلاش وقيحانه براي ريختن قبح دفاع از دژخيم به خصوص با انكار ابعاد واقعي بزرگترين فاجعه حقوق بشري جهان بعد از كوره هاي آدم سوزي هيتلر، يعني قتل عام زندانيان سياسي مجاهد در سال67، و متقابلا تلاش براي بي اعتبار كردن و تكذيب حقايق افشا شده توسط قرباني اصلي اين جنايات يعني مجاهدين خلق ايران با متهم كردن رذيلانه سازمان به بزرگ نمايي و اغراق درباره جنايات خميني و دژخيمانش در زندانهاي سياسي و به موازات آن، كتمان و انكار يا لوث كردن و حتي وارونه گويي درباره حماسه هاي درخشان مقاومت دهها هزار قهرمان مجاهد در زنجير ازجمله با فرافكني و نسبت دادن ندامت و خيانت و انزجارنويسي هاي ننگين خود به آن قهرمانان سربدار. البته مصداقي اين مأموريت را با همان تاكتيك دجالگرانه نوك زدن به بخش كوچكي از حقيقت به منظور انكار و لوث كردن بخش اعظم حماسه هاي مقاومت مجاهدين در زندانها در كتاب خاطرات و ديگر گزارشات و نوشته هايش در رابطه با زندانيان اجرا كرده است.
اين شروع مأموريت بود، اما اصل مأموريت، كارزار شيطان سازي عليه مجاهدين و نفي كانون و مسير مقاومت، و نقطه اوج اين مأموريت كه در حقيقت حضيض انحطاط و دنائت ضدانساني يك تواب خود فروخته است، رديابي پليسي و زمينه سازي و تبليغ شقاوت بار براي قتل و ترور رهبر مقاومت در راستاي تحقق رؤياي استراتژيك انهدام مجاهدين و حذف تنها آلترناتيو دموكراتيك در برابر رژيم ولايت فقيه، آنهم با گريم يك «منتقد مجاهدين و دشمن آشتي ناپذير رژيم»!
بيچاره خامنه اي و وزارت بدنام او كه تصور مي كردند، اين بار با مهره يي مثل مصداقي كه سالها روي او سرمايه گذاري كرده و در بين تبعيديان و مخالفين جا انداخته، حالا با چنين مأموريتي به وسيله او، اين بار بخت رژيمشان، باز مي شود.
الغرض، من اين مطلب را نه براي دفاع از خودم بلكه براي دفاع از بيشمار جوانان مبارز ايراني مي نويسم كه جزء هسته هاي مقاومت و تيم هاي هوادار سازمان مجاهدين در داخل كشور در ارتباط با ستاد اجتماعي مجاهدين در داخل ايران فعاليت مي کنند.
اضافه مي کنم که در مهرماه سال 1385 از ايران خارج شدم و به مجاهدان اشرف پيوستم و از اول فروردين1391در شمار سومين گروه ساکنان اشرف به ليبرتي منتقل شدم. ماجراي اين پراتيک مشخص و آن چه عليه رژيم انجام داده ام و در زندانها بر من گذشته در پرونده و مصاحبه با نمايندگان کميسارياي پناهندگان ملل متحد با تمام جزييات ثبت است.
متولد سال 1358هستم و هنگامي که در تهران دست به اين کار زدم 26ساله بودم. (جزييات را مي نويسم چون مصداقي به خاطر اقتضاي مأموريتش، تشنه «اطلاعات» است. به خصوص به سن و سال فعالان مجاهدين علاقه خاصي دارد ! و اصلا توقع نداشته که مجاهدين بعد از دهه 60 هم زنده مانده و هم چنان اسباب دردسر رژيم باقي بمانند).
من هم چنين, در پاييز گذشته به عنوان يکي از «مؤسسان چهارم ارتش آزاديبخش ملي ايران» ثبت نام کرده ام. (بر سر کاربرد اين عبارت ساده در گيومه اصرار دارم چون موجب بغض و کين افسارگسيخته مصداقي است)
ايرج مصداقي وانمود مي کند که با تحقيق و تفحص بسيار مفصل و سرشار از امانت و دقت در نوشته ها و گفته ها و رسانه هاي مجاهدين, مو را از ماست مي کشد. در نوشته هايش پي در پي آدرسهاي اينترنتي ارائه ميکند تا همه چيز را مستند و حقيقي جلوه دهد. تا ما تصور کنيم حول مسائلي که ميان رژيم و مجاهدين خلق جريان دارد, «گر بر سر هر شاخه يکي پشه بجنبد/ جنبيدن آن پشه عيان در نظر اوست»!
و اين هم چيزي نيست جز هدف و مسئوليت وزارت اطلاعات رژيم و اطلاعات سپاه پاسداران. به قول احمد خميني, پاسداران و اطلاعاتي هاي رژيم بايد از تعداد و رنگ و نوع گربه هاي خانه ها و محلات هم باخبر باشند! تا چيزي از قلم نيفتد. کار و تخصص ايرج مصداقي, نمونه همين مسئوليت «ولايتمدارانه» به سبک رساله هاي توضيح المسائل آخوندي است.
براي برملاشدن فيگور پوشالي و مسخره اين مأمور اطلاعاتي رژيم که تلاش مي کند خودش را با اين چيزها رنگ آميزي کند تا به اصطلاح معتبر و مستند وانمود شود, اکتفا مي کنم به اين که در تاريخ 13شهريور 1389, طي مصاحبه مفصلي با سيماي آزادي, به تشريح اين اقدام مشخص خودم در تظاهرات مقابل دانشگاه تهران پرداخته بودم و بخشي از آن چه را بعد از انجام آن تظاهرات در مقابل دانشگاه تهران و در زندانهاي رژيم بر من گذشت, توضيح دادم.
دير آمدي اي نگار سرمست                  زودت ندهيم دامن از دست!
امروز مي خواهم حساب اين «دامن آلوده پليد اطلاعاتي» و سرمستي هاي اينترتي اش را کف دستش بگذارم. مصداقي مي تواند در آدرس زير پاسخ «شاهکار» يا بهتر است بگويم پاسخ «شيخکار» خودش را به تفصيل مشاهده کند
(برنامه سيماي آزادي به نام گنج ميهني-گفتگوي صميمي با امير پرويزي و مهرداد عباسي-13شهريور89)
http://www.youtube.com/watch?v=guaHVbMzQ1w

http://www.youtube.com/watch?v=E2YHc-9f36A&feature=youtu.be

«آقاموشه» وقتي در لابلاي نوشته هاي مجاهدين, دنبال آتو و گزک مي گشت تا چيزي به نيش بکشد, خرده اطلاعاتي از کلکهايي که من براي فريب بازجوهاي رژيم سرهم کرده بودم و آنها از من رودست خورده بودند و بخشي از محمل سازي من از لابلاي صحبتهاي بازجويان به مصداقي نشت کرده, لاي دندانش گير کرده و حسابي كار دستش داده است.
ايرج مصداقي هم چنين در اين به اصطلاح بخش منتشرنشده کتاب کذايي خودش, پوشالهاي مفصل و مبسوطي را از آسمان و ريسمان به‌هم بافته و با زن ستيزي شايسته و تيپيک يک پاسدار و بسيجي تلاش کرده ثابت کند که حضور گسترده زنان و دختران هوادار مجاهدين در اعتراضها عليه رژيم هم يک پديده اينترنتي يا حداکثر محدود به اعضاي خانواده هاي مجاهدين است.
شخصا در داخل کشور با چند خواهر مجاهد و ازجمله خواهري, با اسم مستعار نسرين در ارتباط بوده ام و گزارشهايي که مصداقي مدعي است يک عده در «اشرف» و «اورسوراواز» مي نشينند و روي اينترنت در ايران تظاهرات راه مي اندازند, از طريق من و چند تيم ديگر به خواهر نسرين و ساير خواهران مجاهد داده شده است.
تقصير ما اين است که چون مجاهديم و مجاهدوار و جانانه مقاومت و مبارزه کرده ايم, گزارشهايمان از وقايع هم «مجاهدي» است. تمام گناه و گناه نابخشودني ما از تئوري تا پراتيک و در عمل و نظر همين است و بس!
از روي اين دو نمونه به سادگي مي توان دريافت که بدون اغراق همه ادعاها و به اصطلاح مچگيري هاي سخيف و بي مقدار او از چه قبيلند.
خدا را سپاس مي گويم که اگر تا اين لحظه طي سه حمله موشکي اربابان مصداقي به ليبرتي, فيض شهادت را از من دريغ کرده, به خاطر اين بوده که تقدير شايسته ام را همين وظيفه روشنگرانه قرار دهد.
«کارگر درمانده بي خبر» کيست!؟
من (امير پرويزي) متولد شهر زنجان در يك خانواده مذهبي هوادار مجاهدين خلق بزرگ شدم. برخي اعضاي خانواده ام در شمار شهيدان سازمان مجاهدين خلق ايران هستند (ازجمله مجاهد شهيد ابوالفضل مولايي پسرخاله و مجاهد شهيد مجيد آزادي پسر عموي مادرم كه دانشجوي پزشكي بود و برادرش اكبر آزادي). تعدادي از بستگان و اعضاي خانواده هم طي چند دهه حکومت آخوندها, سالهايي را در زندان به سر برده اند و برخي ديگر از اعضاي خانواده و بستگانم هم اکنون جزء مجاهدين هستند و چنان که گفتم خودم شرف و افتخار مجاهد بودن دارم.
من البته افتخار «کارگر» بودن را که در نظر پادوهاي رژيمهاي سرکوبگر و استثمارگر, مترادف درماندگي و بي خبري است, نداشته ام. اما هم براي اطلاع و نياز مصداقي و هم براي شناساندن ترفندهاي کثيف اين عامل اطلاعاتي رژيم, من كارمند يك شركت كامپيوتري در زنجان بودم و در قسمت مونتاژكردن كامپيوتر (ensemble ) و بخش فني و سخت افزار آن قسمت مسئوليت داشتم. به خاطر كار تخصصي ام به اينترنت دسترسي داشتم و از همان ابتدا اخبار مقاومت و مجاهدين را دنبال مي کردم و در ارتباط با ستاد اجتماعي مجاهدين در داخل کشور فعاليت مي کردم.
معني «بي خبري» و «درماندگي» در فرهنگ و انديشه مأموران رژيم آخوندي اين است که من عضو يكي از تيمهاي سازمانيافته هواداران مجاهدين در شهر خودمان بودم و در فعاليتهاي جمعي متعددي که در بين هواداران مجاهدين به«پراتيك» يا «پراتيک اجتماعي» معروف است شرکت داشتم.
فيلمهاي مربوط به فعاليتهاي تبليغي و اجتماعي تيمهايي که من عضو آنها بودم در تلويزيون سيماي آزادي, نشان داده شده است و همين روزها هم نمونه هاي بسيار جالب و ستايش انگيز آن را در سيماي آزادي مشاهده مي كنيم كه هركدام در حكم يك عمليات چند مرحله يي است كه در فضاي اختناق و سركوب در داخل كشور، اعضاي تيم هاي عمل كننده بايستي در هر مرحله با پذيرش ريسك دستگيري و شكنجه و اعدام به اتهام محاربه، اين عمليات را به سرانجام رسانده و عكس و فيلمبرداري از اين فعاليتها و ارسال آنها براي رسانه ها و از جمله سيماي آزادي، خود يك عمليات ديگر است. در شرايطي كه هيچيك از اين كارها در ساحل امن انجام نمي شود، بلكه بايد با چشم باز و انتخاب آگاهانه و در همه لحظات كه ريسك رديابي دشمن واقعي است، تا ته خط شكنجه و اعدام را براي خود پذيرفته باشند.
بنابراين اگر بخواهم در يک کلام حرفهاي مصداقي را باور کنم, بايد بپذيرم که نه تنها هيچ يک از فعاليتهاي مجاهدين در داخل کشور وجود خارجي ندارد, بلکه اصلاً خود من هم وجود خارجي ندارم. حالا بي صبرانه منتظرم تا مصداقي و همپالكيهاي وزارتي او ادعا کنند که اين حرفها را هم خودم ننوشتم و ...
تظاهرات 21 تيرماه 84 چگونه شکل گرفت؟
ناگزيرم, بدون کسب مجوز رسمي از ايرج مصداقي درباره تظاهراتي گزارش بدهم که بدون کسب مجوز رسمي از رژيم آخوندي که ولي نعمت مصداقي است, در مقابل دانشگاه تهران برگزار شد و من عکس رهبري مقاومت را در آن تظاهرات بالاي سرم بلند کردم.
به مناسبت ششمين سالگرد قيام 18تير, در1384, من در ميان يکي از تيمهاي هوادار مجاهدين بودم که مسئوليت كمك كردن به راه اندازي تظاهرات ضد حكومتي و شركت كردن و تقويت آنها را در تهران به عهده داشتند.
در روز 18تيرماه من با اسم مستعار «بيژن» با برنامه ارتباط مستقيم سيماي آزادي تماس تلفني گرفتم و براي شرکت در تظاهرات فراخوان دادم. مصداقي که اين همه در جستجوي فعاليت هواداران سازمان دقت به خرج داده, با مراجعه يا تماس با برادران وزراتي اش مي توانست به اين تماس هم دسترسي پيدا کند. «وزارت» همه اطلاعات را دربست در اختيار مأموران دون پايه قرار نمي دهد. به خصوص جاهايي که از مجاهدين رودست خورده باشد, اين کار را نمي کنند.
در عين حال اضافه مي کنم که صداي مشخص و لهجه شيرين آذري ام در آن تماس مشخص است. مصداقي و ساير«سربازان گمنام و خوشنام» مي توانند صدا و تصوير برنامه ديگري از سيماي آزادي به نام گنج ميهني در تاريخ 13شهريور89 را هم ببينند تا موضوع فعاليتهاي من در داخل کشور برايشان«بسيجي فهم» شود و تصور نکنند که صداي من هم «مولود» يا «مخلوق» اينترنتي است.
روز 18تيرماه84 نيروهاي سرکوبگر رژيم خيابانهاي اطراف دانشگاه را بستند و ماموران نيروي انتظامي و لباس شخصي به محل آمدند تا مانع تجمع شوند. آنها تصور مي کردند سالگرد 18تير را از سر گذرانده و مهار كرده اند. در حالي که آن سال طرح ستاد اجتماعي مجاهدين براي ضربه زدن به رژيم اين بود که همه تيم ها براي تجمع اعتراضي 21تيرماه فراخوان بدهند و شعار محوري آن تظاهرات هم آزادي زندانيان سياسي بود.
روز 21تيرماه1384 حوالي ساعت 5 بعدازظهر تجمع به حدي که مي خواستيم رسيد. نيروهاي سرکوبگر از پاسدار و نيروي انتظامي و بسيجي و اطلاعاتي و لباس شخصي, گله وار به صحنه آمده بودند تا مانع شكل گيري تظاهرات شوند. اما همه اين بگير و ببندها مانع نشد و شعارها شروع شد. تيمهاي هواداران مجاهدين هم به شعارها و محتواي اعتراضات سمت و سو مي دادند. نيروي سركوبگر انتظامي شروع كرد به تهاجم و پراكنده كردن جمعيت. در اين ميان سرهنگي كه در صحنه بود نعره مي كشيد كه تجمع غيرقانوني است و مجوز وزارت كشور را ندارد. سرهنگ بيچاره نمي دانست كه نيروي برانداز و سرنگون كننده اجازه نمي گيرد. تواب ها و خيانت پيشگاني مثل مصداقي هستند که بدون اجازه دژخيم آب نمي خورند.
به لحن مصداقي در ننگين«نامه سرگشاده» توجه کنيد که چقدر به رئيس جمهور تازه از صندوق درآمدة ولي فقيه يعني پاسدار عنتري نژاد دلبستگي و اميدواري سرکوبگرانه داشته که مي نويسد: «آيا جو ايران در تيرماه۱۳۸۴ و پس از پيروزي احمدي‌نژاد اين‌گونه بود؟ انتشار اين دروغ‌ها چه دردي از مردم ايران دوا مي‌کند؟ چرا جز شما و انجمن‌ خيالي‌تان کسي اين‌گونه گزارش نمي‌دهد؟».
جوابش البته خيلي ساده است, به اين دليل ما اين طور گزارش مي دهيم که همين طور هم مقاومت و مبارزه مي کنيم.
سرهنگ نيروي انتظامي به عنوان فرمانده صحنه هنگامي که ديد جوانان و دانشجويان به او که دنبال مذاکره کردن با کسي بود, محل سگ نمي گذارند, پي در پي با صداي بلند مي پرسيد رئيس شما كيست؟ بيايد صحبت كنيم.
يکي از اصلاح طلبان حکومتي که مي خواست به اين وسيله اعتراضهاي جوانان و دانشجويان را مصادره كند, تلاش کرد به عنوان نماينده معترضان به مذاکره با سرکرده نيروي انتظامي بپردازد.
وقتي اصلاح طلبان قلابي در نظام ولايت فقيه يا همان «جلبکهاي بي هزينگي» براي مذاکره دور پاسداران نيروي انتظامي جمع شدند. طبق قرارمان در مورد اقدام در موقعيت مناسب، من در همين لحظه، تصوير رهبري مقاومت برادر مسعود و خواهر مريم را بلند كردم و ساير افراد تيم ما فيلمبرداري از اين صحنه را انجام دادند. فاصله ما با دژخيمان چند قدم بيشتر نبود. مي دانستيم زمان كوتاهي بيشتر نخواهيم داشت، آنهم بالابردن عكس كساني كه تجسم سرنگوني و نابودي اين رژيمند. همانها كه مواجهه و تحمل هر دشمن و هر خطري براي رژيم، پذيرفتني تر از آنهاست.
درحالي که من عکس خواهر مريم و برادر مسعود را بالاي سرم برده بودم, يكباره گله يي از مزدوران نيروي انتظامي به سويم هجوم آوردند و بر سرم ريختند. با باتون و مشت و لگد شروع به زدن كردند. به علت ضربه باتوني كه روي بيني ام فرود آمد, تعادلم را از دست دادم. در همين موقع يک سرهنگ نيروي انتظامي گردنم را گرفت و با چوبي كه دستش بود گردنم را زير فشار قرار داد.
جمعيتي که شعار زنداني سياسي آزاد بايد گردد سر مي دادند, با ديدن وضعيت من اعتراض كردند و شعار مي دادند: ولش كنيد، ولش کنيد.
مادري خودش را به من رساند و رو به سرهنگ سرکرده صحنه اعتراض كرد كه: چكار كرده, ولش كنيد!
پاسداران که به قول مصداقي «پس از پيروزي احمدي نژاد» خيلي جري تر شده بودند, آن خانم شجاع که احتمالا به نظر مصداقي به خاطر «زن بودن» حتماً واقعي نيست و يک «پهلوان پنبه اينترنتي»ديگر است, را به باد کتک و ضرب و شتم گرفتند. آنها تلاش مي کردند با ضرب و شتم جمعيت، راه باز کنند و مرا به نزديك درب اصلي دانشگاه تهران كه تمركز اصلي و ماشين هاي ضد شورش آنجا بود, برسانند.
قبل از رسيدن به خودرو نيروي انتظامي, شهيد علي صارمي خودش را به سرهنگ نيروي انتظامي رساند و گفت: مگر اين جوان چكار كرده؟ من براي اين مملكت زحمت كشيده ام. ولش كنيد بگذاريد او برود.
اين يکي «پهلوان پنبه اينترنتي» يعني علي صارمي هم بعدا توسط رژيم اعدام شد! گويا مصداقي در انتظار روزي است که همه آدمهاي «ناجور» که در «فضاي حقيقي و عيني و مادي» عليه رژيم آخوندها و مزدورانش مبارزه مي کنند، از دم تيغ وزارت اطلاعات و قضاييه و انتظامي رژيم گذشته باشند و چوبه هاي اعدام و اتاقهاي شکنجه هم به «فضاي مجازي» منتقل شود تا او به دست خودش هرکس عليه مزدوران گوناگون و رنگارنگ رژيم افشاگري کند را في المجلس حلق آويز کند, تا هيچ کس در اينترنت نفس نکشد و از ايستادگي تا به آخر و پايداري صحبت نکند.
برگردم به صحنه حقيقي در آن روز: پاسداران مرا به زور سوار خودرو ون سياه رنگي كردند. بعد از من چند دانشجو يا خبرنگار را هم دستگير کردند. سركرده يگان ويژه رژيم به نام عباسي در صحنه حضور داشت و سرهنگي كه مرا گرفته بود، به او درِ ماشين را نشان داد و توصيه هايي كرد. اسم سردار عباسي را همان جا يكي از دانشجويان در ماشين به من گفت. بعد از يك ربع يا نيم ساعت ما را به كلانتري148 در خيابان انقلاب بردند. به محض ورود، مرا دستبند فلزي زدند و نفرات ديگر را دستبند پلاستيكي.
ملاحظه مي کنيد که در رژيم آخوندها براي همه چيز نحوه برخورد متفاوتي وجود دارد. راستي چرا مصداقي در ميان انواع مبارزه ها و مقاومتهايي که عليه رژيم در جامعه جريان دارد, تلاش مي کند به اين نوع مبارزه ها که در نيروي انتظامي به «دستبند مخصوص» نياز دارند, در فضاي مجازي هم «دهنبند مخصوص» و «قلمبند مخصوص» بزند؟
اولين کاري که در آن جا انجام دادند، ضرب و شتم معروف به «فوتبالي» بود که چند نفر با ضرب و شتم عمدتا به وسيله لگدهاي سنگين و شديد, زنداني را به اين طرف و آن طرف پرت مي كنند.
تشريح اين جزييات ضروري است تا روشن باشد که آن چه مصداقي از اين جا و آن جا راجع به اين صحنه سرهم بندي کرده و اسم آن را آگاه شدن افکار عمومي مي گذارد, بي پايه است و خوب بفهمد که کمترين مجازات بلافاصله بعد از دستگيري در فضاي «پس از پيروزي احمدي‌نژاد اين‌گونه بود»!
بعد از «فوتبالي» مرا کنار نفرات ديگر نشاندند تاصورت جلسه تنظيم كنند.
در ميان دستگيرشدگان يك نفر بود که اسمش را بياد ندارم. حين دستگيري وقتي مي خواستند او را وارد ماشين كنند مقاومت كرد. مزدوران وحشيانه صورتش را به سپر عقب ون كوبيدند كه قسمتي از زير چانه اش شكافت. در كلانتري 148 مأموري که به نظر مي رسيد بازجو باشد و صورتجلسه را تهيه مي كرد, به آن فرد که چانه اش شکافته بود, مي گفت: «مي خواهي يكي از عكس هاي او (عکسهايي که من بالا برده بودم) را در پرونده تو بگذارم؟ شما با هم بودين»!
مامور ديگر از حرف او بل گرفت و گفت اين خيلي پررويي مي کند. بگذار تا ببرند حالش را حسابي جا بياورند.
در فرصتي که حين بازجويي و فشارآوردن به آن فرد ايجاد شد, من طبق سناريويي كه از پيش آماده کرده بودم, محمل اين که كارگر بودم و نمي دانم اين عكسهاي چه كساني بوده را مرور کردم.
در اثناي اين فرصت بود که همان شخصيت دو خردادي خاتمي چي را آوردند. او همان كسي بود که در مقابل دانشگاه خودش را به عنوان نماينده دانشجويان معرفي کرده بود.
بازجوي مزبور به او گفت: «آقا اين چه بساطي است كه راه انداختيد تجمع مجوز نداشته و ... »
سپس با اشاره به من از او پرسيد: شما با اين اراذل و اوباش هستيد؟
او كه چند نفر از دانشجويان عضو دفتر تحكيم وحدت را در ميان ما ديد، گفت: آقا اينها بچه هاي خوبي هستند! بچه هاي انقلابند! (يعني از بسيجيان يا عوامل جناحهاي دروني رژيم هستند)
بازجو تک تک ما را به وي نشان مي داد و مي پرسيد اين چطور؟ اين يکي چطور؟ وقتي نوبت به من رسيد. باز هم گفت: اين هم بچه خوبي است!
يكباره دژخيم افسار پاره كرد و عكسهاي رهبري مقاومت را كه در پرونده من گذاشته بود بيرون کشيد و به او نشان داد و گفت: پس آقا شما طرفدار و هوادار اينها هستيد؟
او ناگهان رنگ از رخسارش پريد و در حالي که داشت قالب تهي مي كرد, به تته پته افتاد و گفت: آقا شما ما را مي شناسيد, اين چه حرفي است؟و سپس رو به من كرد و گفت: اين فرزند انقلاب نيست.
چند دقيقه بعد از اين که ايشان مرا به عنوان «بچه بد»! شناسايي کرد, با صحنه جالبي که برايش ترتيب دادند, گفت حالش بدشده ... و نيروي انتظامي هم آمبولانس خبر کرد تا او را با احترامات ويژه يک«بچة خوب» رژيمي از آن جا ببرند.
منشأ اطلاعات مصداقي کجاست؟
حالا ببينيم مصداقي اطلاعات دست اول اين که به يک «کارگر درمانده از همه جا بي خبر براي بالابردن عکس رهبري مقاومت پول هنگفتي داده» شده را از کجا آورده است؟
ساعت 7 بعدازظهر همه نفرات را به حفاظت اطلاعات ونك بردند. آنجا بازجويي اوليه از من شروع شد. يك سرهنگ حفاظت اطلاعات و چند نفر ديگر شروع به ضرب و شتم و اذيت و آزار من کردند. دژخيم علت و چرايي موضوع عكس را كه بالاي سرم برده بودم مي پرسيد، من هم طبق سناريو خودم گفتم يكي «پول» داد اين عكس را بالاي سرم بگيرم من هم «بيكار»بودم و نياز به «پول»داشتم.
بازجو عصباني مي شد و فحش ركيك مي داد و مي گفت: «غلط كردي! اگر من همين الان بروم از كابل يك کارگر افغاني را بياورم و بگويم يك ميليون مي دهم اين را بلند كن، مي گويد: چون اين عكس مسعود رجوي است, مي ترسم اين کار را بکنم. ادبيات تو مال اشرف است. همين جمله که مي گويي عكس را بالاي سرم ببرم, حرف مجاهدين است تو چطور مي خواهي اين مزخرفات را باور كنم. يالا بگو ببينم داستان چيست؟».
ملاحظه مي کنيد که هم منشأ اطلاعات مطالب ايرج مصداقي بازجوها و شكنجه گران رژيم هستند و هم فرهنگ و منطقي که براي ارزيابي مسائل و آدمها و حرفها دارد, همان فرهنگ و منطق آنهاست.
فرهنگ و ادبيات هر مقاومت و مبارزه يي, از جريان مادي و فعاليت مشخص اجتماعي آن مقاومت نشأت مي گيرد. فرهنگ جبهه و طرف مقابل هم همين طور است يعني از پراتيك مادي آنها كه سركوب و شكنجه و اعدام نيروهاي مقاومت است سرچشمه ميگيرد. وقتي گوشت و پوست و استخوان مجاهدين آماج تير و تبر و شلاق و شکنجه و فشارهاي بازجويان قرار مي گيرد, ما بايد در نوشته هاي مصداقي هم به زهرآگين ترين صورتها و کين توزانه ترين بيانها در معرض عقده گشايي قرار بگيريم. دعوا و صورت مسأله خود مقاومت و مبارزه است. کلمات و فرهنگ بازتاب و محصول آن است.
دعوا بر سر اين است که ما چرا مبارزه مي كنيم و مثل مصداقي راه تسليم و ندامت و همكاري با دژخيمان را نرفتيم و حالا كه ولايت در سراشيب سرنگوني است و صورت مسئله و دعواي اصلي اين است كه به عنوان تنها راه نجاتش اين مقاومت، فروپاشي نرم شود يا به صورت حذف فيزيكي از سرراه كنار برود تا رژيم تثبيت شود و مصداقي و امثال او از تناقض بين واقعيت وجودي خود با ادعاي مخالفت با رژيم نجات پيدا کنند.
برگردم به ادامه صحنه آن روز: بازجو تلاش کرد در بازرسي دقيقي ازكفش و لباس من اثري از عراق و قرص سيانور پيدا كند.
پرسيد: كي از عراق آمدي و كجا آموزش ديدي؟
وقتي متوجه شدم حرفهايم را باور نمي كند, ديدم بايد روي همان محملي که ساخته بودم حسابي ايستادگي کنم.
بار ديگر در قسمتي از بازجويي بر سر اين جمله من که «عكس را بالاي سرم بردم» فرياد مي زد كه اين «ادبيات منافقين»است, يالا حرف بزن, كجا آموزش ديدي؟ هم تيم هايت كجا هستند؟».
بعد از آزادي و آمدن به اشرف متوجه شدم که سايت وزارت اطلاعات رژيم, 4روز بعد از دستگيري و بازجويي من به نقل از فردي به نام «نادر فتوره‎چي از اعضاي دفترتحکيم وحدت» نوشته بوده است:«...كسي را به او دستبند زده بودند كه ازگفت وگوي مأموران دريافته كه جرمش بلندكردن عكس مسعود و مريم رجوي است؛ تنها مورد ازاين نوع. نادر مي‌گفت كه سر و وضعش بسيار ژنده بود و مايه تعجب. وقتي به كلانتري ونك مي‌بردندشان، از او پرسيده بود كه چرا عكس رجوي را بلند كرده؟ طرف اصلاً نمي‌دانسته كه رجوي كيست، و پرسيده بوده كه "اون كه كنارش بود زنش بود؟" براي نادر توضيح داده كه نامش حسن پوشاني است؛ كارگر فصلي زنجاني كه در ميدان انقلاب مي‌ايستد براي كار و مدت‌هاست بيكار است. آن روز عصر كسي با او صحبت كرده و 10هزار تومان به او داده كه آن دو عكسِ به هم چسبيده را بالا ببرد؛ و وعده داده بود كه شب 30هزار تومان ديگر هم به او خواهد داد. حسن پوشاني به نادر مي‌گفته كه خدا كند شب آزادم كنند تا بروم و 30هزار تومانِ ديگر را هم از طرف بگيرم!... نادر مي‌گفت طرف بي‌سواد و بي‌خبر بود و حتي درك درستي هم از آن‌چه رخ داده بود نداشت. مي‌گفت تا جايي كه او توانسته بفهمد تلقي مأموران هم از او همين بوده است... »
( سايت وزارت اطلاعات موسوم به ايران ديده بان 25تيرماه1384).
ملاحظه مي کنيد که اطلاعات و در حقيقت اتهامات مصداقي عليه مجاهدين درباره فعاليتهاي اعتراضي و پراتيكهاي تبليغي هواداران آگاه و قهرمان در داخل کشور از كجا سرچشمه گرفته و چگونه از فيلتر بازجوها و سرکردگان سرکوبگر رژيم گذشته است و حتي قبلا در سايت هاي وزارتي و عوامل اطلاعاتي و عضو دفتر تحکيم وحدت که به «تلقي مأموران» دسترسي داشته اند، منتشر و نقل قول شده است.
حالا ماجراي قاطي کردن اسامي و افراد به سادگي اين است که فردي به نام علي حسني که دو روز بعد از دستگيري من بازداشت و حدود دوهفته بعد با يك قرار وثيقه سنگين آزاد شد, در جريان گفتگوهاي داخل سلول در جريان محملي که من به بازجو گفته بودم, قرار گرفت. تا روز 25تيرماه84 که اين مطلب در سايت وزارت اطلاعات منتشر شده, علي حسني ارتباطي با بيرون زندان نداشته تا بتواند راجع به محمل من با خبرنگاري صحبت کند. بنابراين به روشني پيداست که وقتي من در تاريخ 21تير دستگير شدم و خودم را کارگر بي پولي معرفي کردم که براي پول دست به اين کار زده, اين اطلاعات از صحبتهاي بازجويان نشت کرده و قاطي کردن اسامي توسط خبرنگار و وبلاگ نويس وزارتي هم, ناشي از رودست خوردن خودشان است.
منشأ اطلاعات مصداقي بازجوياني هستند که در ضرب و شتم و شکنجه من و ساير تظاهرکنندگان نقش مستقيم داشتند. وقتي ايرج مصداقي 8 سال بعد از دستگيري يک مجاهد تحت عنوان «نامه سرگشاده» همان اطلاعات را بلغور مي کند, بيش از هر چيز نشان مي دهد که به چه نيازي از رژيم آخوندها پاسخ مي دهد!
همدستان مصداقي در اوين؟!
من در مبارزه با رژيم ياد گرفتم بر سر اسراري كه مربوط به خلق و مقاومت است, سفره دلم را پيش هر كس و ناكسي باز نكنم. چه رسد به جلادان اوين. هر كس چند روز به زندان ملا رفته باشد مي فهمد كه دادن اطلاعات اولين مرز سرخ زنداني است. مگر اينكه مثل مصداقي در او غش و مرضي باشد.
مصداقي انتظار دارد در سلولهاي شكنجه، من هم مثل او همه اطلاعاتم را به دژخيم مي دادم يا پيش آن نفراتي كه به اسم دانشجو يا خبرنگار در سلول من انداخته بودند، سفره دلم را باز کنم. اين منطق ما مجاهدين نيست كه ديگران را دم تيغ بدهيم و به فكر جان خودمان باشيم و رمز ماندگاري ما همين است. اگر حفره و كمبودي در مبارزه داريم و داشتيم شرمنده خدا و خلق هستيم و از گذشته عبرت مي گيريم.
در مورد چند نفري كه با من چند روزي در سلولهاي209 بودند: شايد روز سوم بود که يكي از نفراتي را كه جلو درب دانشگاه دستگير شده بود به سلول انفرادي من آوردند. خودش را آنطور كه به خاطر دارم علي حسني معرفي كرد و گفت پدرش محافظ دستغيب جنايتكاربوده و برادر بزرگترش سرهنگ سپاه مي باشد. تا آن جا كه يادم هست, خودش مي گفت که در رشته كارشناسي ارشد حقوق بين الملل يا حقوق سياسي قبول شده و از اعضاي تحكيم وحدت رژيم است و براي امثال رفسنجاني در نشريات قلم مي زد. در سلول، او هم مثل بازجو از من علت و چرايي بالابردن عكس رهبري مقاومت را مي پرسيد. من هم درست همان جوابهايي كه به دژخيم گفته بودم را به او هم تحويل دادم.
وقتي مرا به زندان اوين و بند 209بردند, اولين بازجوي اطلاعات که فكر مي كنم اسم مستعارش «توفيقي» بود بر اساس سناريو و داستاني كه من به خوردشان داده بودم (همان موضوع کارگر بيکار و بي پول)، انبوهي دروغ و روضه خواني درباره بيگناهي رژيم و اين كه رژيم قرباني تبليغات مجاهدين بوده! ايراد کرد. از قبيل اين كه: ما هيچ كس را نكشته ايم و شكنجه نكرده ايم. به خدا دستمان به خون هيچ كس آلوده نيست. همه اينها فريبکاريهاي مجاهدين بوده که چند عكس و فيلم مونتاژ شده را به تو نشان دادند و از تو سوءاستفاده كردند.
بنابراين حرفهاي ايرج مصداقي در مورد غيرواقعي بودن افشاگريهاي مجاهدين اصلا براي من چيزهاي جديدي نيستند. همان قدر که از نظر يک مأمور رژيم به نام مصداقي تظاهرات و فعاليتهاي ضد رژيم, دروغ و غيرواقعي و مجازي هستند, کشتارها و شکنجه ها و کارنامه سي ساله رژيم آخوندها هم چيزي جز «فريبکاريهاي مجاهدين و چند عکس و فيلم مونتاز شده» نيست.
با توجه به اين که فقط کارت ملي و آدرس من در شهرمان را داشتند, از اداره اطلاعات زنجان استعلام کرده و از آنها خواسته بودند که براي بازجويي از من بيايند. چند روز بعد از بازجويي توسط توفيقي, از دژخيمان شهر خودمان براي بازجويي به 209آمدند. ظاهراً ديگر خبري از بازجوي اولي نبود. چون به خانه ما در زنجان مراجعه کرده بودند و مشخص بود که هيچ سابقه فعاليت سياسي از من در دست ندارند. درمورد شهداي فاميلمان هم هرچه پرس وجوكردند گفتم ارتباطي نداشتم ,چون در زمان فعاليت و شهادت آنها من بچه بوده ام . و بازجو هم هيچ دليل براي چسباندن من به آنها نداشت .
يکي از بازجويان, سعيد شيخان بود (اسم اصلي او به احتمال زياد «نوري» است) سعيد شيخان بعد از اشاره به شهيدان خانواده ما و تحقيقاتي که در مورد خودم کرده بودند, برايم توضيح مي داد که: «من قبول دارم که در دهه 60 افراط و تفريطهايي بوده، اما الان ما ديگر آن طور رفتار نمي كنيم. تو مي تواني به كشورت خدمت كني و ايران را آباد كني و ...
در يکي از جلسات بازجويي در209 بر خلاف معمول که شيخان بلافاصله بعد از واردشدن, چشمبند مرا کنار مي زد, تفاوتي وجود داشت. شيخان تا چند دقيقه صبر کرد و بعد از آن که به گفته او چشمبند را برداشتم, حدس بزنيد چه کسي در مقابلم روي صندلي نشسته بود؟ بريده مزدور و کمک کار بازجويان رژيم به نام ابراهيم خدابنده.
دژخيم مي خواست از طريق روبه رو کردن خدابنده با من, نتيجه بگيرد که آيا من به عراق رفته ام يا نه؟ مثلا سابقه ام چقدر است؟ يا ابراهيم خدابنده در اشرف يا جاي ديگري مرا ديده است يا نه؟
مصداقي هم به خاطر همين قبيل شناسايي هايي که در گشتي هاي دادستاني و اطلاعات انجام داده به رژيم آخوندها و دژخيمانش مديون است و از طريق اين نوشته ها ارتزاق مي کند و دين خودش را به رژيم ادا مي کند.
همه آن چيزهايي که مصداقي مي نويسد و همه آن کارهايي که بازجوهاي رژيم در زندانها انجام مي دهند, به اين دليل که حلقه هاي يک زنجيرند, از يک فرهنگ و زبان و بيان مشترک هم برخوردار مي شوند.
بنابراين به مصداقي و بازجويان و شکنجه گران که در يک صف و در کنار هم قرار دارند، از زبان قران مي گويم: اف لكم و لما تعبدون. تف بر شما و آن چه مي پرستيد!
در سه مرحله مختلف محاکمه, قاضي حسن زارع دهنوي, معروف به قاضي حداد, بعد از تفهيم اتهام، به فحاشي و تهديد من پرداخت که آويزانت مي کنم و ... مسخره تر اين که اصلا قرار بازداشتي براي من صادر نشده بود, ولي اين به اصطلاح قاضي حکم تمديد قرار بازداشت را صادر کرد!
در دادگاه دوم, همان قاضي حداد موعظه مي کرد كه چرا سراغ سازمان رفتي؟ اين همه حزب در ايران هست, برو سمت يكي از آنها فعاليت كن! اگر در چارجوب نظام باشي, مي تواني انتقاد هم بکني, حتي اگر مي خواهي مخالف نظام باشي, كسي باتو كاري ندارد. اما سراغ مجاهدين نبايد بروي.
بازي اطلاعات با من شروع شد يك روز حكم اعدام به اتهام «محاربه »برايم در نظر مي گرفتند يك روز مي گفتند كاري نكرده ام اگر عاقل ! باشم كاري ندارند و مي گذارند مثل ساير نفراتي كه بعد از زندان دنبال زندگي شان ميروند بروم دنبال زندگي ام ...
در 5-6 ماه اول براي ترساندن من مي گفتند به خاطر جرم «محاربه» حکم تو اعدام است و اتهاماتي از قبيل اقدام عليه امنيت ملي, هواداري از سازمان مجاهدين و به زعم آنها «منافقين», فعاليت عليه نظام, خروج غيرقانوني از مرز! (به خاطر اين که در تحقيقاتشان دريافته بودند که برخي از اعضاي خانواده ما به اشرف رفته اند) را پي در پي مطرح مي کردند.
تهديدها در دادگاه و بعد از آن هم ادامه داشت. در جريان دادگاه بار ديگر دژخيم شيخان به صحنه آمد و تهديدم کرد که: آنقدر تو را نگه مي داريم تا موهايت سفيد و دندانهايت سياه شود.
بازجوي ديگري گفت: «مسعود رجوي كجاست كه بيايد تو را نجات بدهد؟ آخر براي چه كسي مبارزه مي كني؟ آنها در ساحل امن هستند, ولي تو چي؟»
وقتي مي گويم حرفهاي مصداقي اصلا برايم جديد نيست, لطفا بيان او را در نامه سرگشاده ببينيد:
«پنهان‌شدن از نظرها و ديگران را سپربلا قراردادن دور از اخلاق است».
بازجو هم چنين افزود: «آنها مي خواهند ما تو را اعدام كنيم و قهرمان ملي درست كنند. ولي كور خواندي كاري مي كنم كه آرزوي مرگ داشته باشي ولي نتواني بميري. اگر با سازمان ارتباط برقرار كني، همه خانواده ات را اينجا مي آورم و پيش چشمت ... به خانواده خودت رحم کن».
بايد بگويم مصداقي كينه توزتر و رذيلت پيشه تر از بازجوهاي رژيم ما را«پهلوان اينترنتي» مي داند, در صورتي كه بازجوي رژيم در همان حال كه ما را زير شكنجه مي برد و تهديدمان مي كرد، به اين که ما «قهرمان ملي» هستيم اذعان داشت.
بالاخره بعد از 9ماه بلاتکليفي در زندان ,در يک حکم قضايي مرا به 18ماه زندان محکوم کردند.
بر اساس قوانين رژيم، هر زنداني كه نصف محکوميتش را گذرانده باشد و سابقه فعاليت سياسي نداشته باشد, مي تواند بطور مشروط آزاد شود و به همين دليل مرا بعد از 14ماه آزاد کردند.
ضديت ديوانه وار با اشرف و اشرفيان
برخلاف روش رذيلانه مصداقي كه از لابلاي کلمات و جمله هاي مجاهدين دنبال مچگيري همراه با جعل و تحريف و.... است, من به همان روشي که در زندان رژيم عمل کرده ام, اين جا هم در مقابل شلاق زدن هاي اينترنتي مصداقي که مي دانم به نمايندگي از همان بازجوها صورت مي گيرد, به چند نمونه از ضديت ديوانه وار او عليه اشرف و اشرفيان و ارتش آزاديبخش ملي اشاره و بسنده مي کنم, زيرا ياوه سرايي هاي مصداقي هيچ ارزش خواندن ندارند, چه رسد به پاسخگويي.
يادآوري مي کنم که روزي در زندان, شيخان به سراغم آمد و مرا براي بازجويي برد و به من گفت: «اگر ما تو را آزاد كنيم چكار مي كني؟ قول مي دهي نروي سراغ سازمان؟ مي خواهي بداني براي چي اين موضوع را مي گويم؟».
در حالي که من داشتم به اين سؤال او فکر مي کردم که چرا دژخيم, يکباره دلش به رحم آمده؟ وي ادامه داد:«مي خواهم بروي در جامعه بگويي ما ديگر مثل گذشته عمل نمي كنيم, بلند نشويد برويد اشرف»!
حالا به نوشته مصداقي كه كاملا گوياست و نياز به هيچ تفسير و تحليلي ندارد توجه كنيد . تنها شرطش اين است که مصداقي به منطق و روش خودش پايبند باشد و نه شباهت, بلکه يکساني ماهوي خودش با رژيم را انکار نکند. به يک نمونه اکتفا مي کنم:
«شکست مطلق خط ارتش آزادي بخش و جنگ آزادي بخش نوين و انحلال ارتش ... تا امروز که به ادعاي تشکيل يگان‌هاي ارتش آزادي بخش در داخل کشور هم کشيده شده است».
يکساني هاي اجتناب ناپذير منطق و حرفهاي مصداقي با بازجويان و اطلاعاتي هاي رژيم و قضات شرع محاکم رژيم, جمله پردازيهاي تکراري براي جداکردن سر از بدنه و دلسوزي و يقه دراني براي پيروان و «هواداران ناآگاه» و لجن پراكني عليه «رهبران ناصادق», ديگر هيچ کس را دچار تعجب نمي کند.
مصداقي کدام درد و هراس رژيم را پژواك مي کند؟
چرا مصداقي بايد اين همه زحمت بکشد تا ثابت کند که مجاهدين در تحولات داخل ايران هيچ نقشي ندارند و مردم هيچ گرايشي به آنها ندارند؟
مي توانيم از بسياري فاکتها و حقايق و اعترافهاي خود رژيم و سران و کارگزاران و رسانه هايش هم صرفنظر کنيم ولي چگونه مي توان ناديده گرفت که:
- اگر مجاهدين خلق آنقدر در جامعه ايران بي پايه و فاقد پايگاه اجتماعي و آنقدر ضعيف و محدود و منزوي هستند, پس چرا رژيم آخوندي به رغم همه دعاوي قدر قدرتي و همه استحكام و ثباتي كه امثال مصداقي برايش تبليغ مي كنند، در كمتر زمينه و كمتر موضوعي است كه با ربط و بي ربط، بالاترين اشتغالات و نگرانيهاي خود را در مورد مجاهدين بارز نكند و به نحوي از انحاء آن موضوعات را مشروط به مقابله يا حداقل دورشدن از مجاهدين نكند؟ چرا اين رژيم همواره آماده است كه تمام امكانات و ماشين دولتي خود را براي طراحي و اجراي پيچيده ترين طرحها، توطئه ها و تمهيدات سياسي، اجتماعي، تبليغاتي، ديپلوماتيك، اطلاعاتي، امنيتي، سركوبگرانه و تروريستي و در يك كلام سبعانه ترين جنايات عليه مجاهدين در داخل و خارج ايران اختصاص دهد؟ چرا در هر فرصت تلاش مي كند با زد و بند و معامله و باج دهيهاي نجومي به دولتها، مجامع بين المللي و كليه طرف حسابها در هركجاي جهان، آنها را در سركوب و اعمال فشار و ايجاد محدوديت عليه مجاهدين سهيم كند؟ چرا گسترده ترين و شديدترين كارزار شيطان سازي را با تمام شيوه ها و ابزارهاي تبليغاتي، بي وقفه عليه مجاهدين پيش مي برد؟ چرا مهمترين و خدشه ناپذيرترين مرز سرخ اين رژيم در رابطه با هر ايراني و هر خارجي و در رابطه با هر فرد و هر گروه و هر ارگان و هر دولت و هر پديده يي در اين جهان، مجاهدين هستند؟ چرا در نظر اين رژيم، عبور از اين مرز سرخ، هيچگاه قابل تحمل و قابل مذاكره نيست؟ چرا در وراي هر ادعا و هر لفاظي از جانب هر كس و هر طرف حسابي، از نظر رژيم، شاخص واقعي براي شناخت دوست و دشمن يا دوري و نزديكي به اين رژيم، رابطه معكوس با مجاهدين است؟ و بالاخره به عنوان يك فاكت غير قابل مناقشه از بين بيشمار نمونه هاي متنوع كه صدا و تصوير و آثار آن به همه جهان رسيد، چرا رژيم درست در بحبوحه انتخابات رياست جمهوري اش و روز رأي شماري و اوج «حماسه سياسي» مورد ادعايش بيش از 40 موشك 107 ميليمتري به ليبرتي شليك مي كند؟
- اگر واقعا مجاهدين در بن بست و انزوا هستند و کارشان هيچ تأثيري ندارد و همه چيز «مجازي» و بي پايه و غير واقعي است, آيا منطقي است که رژيم به موازات آنهمه سرمايه گذاري و پرداخت هزينه براي در اولويت قرار دادن موضوع مجاهدين در همه مناسبات و مراودات، در عين حال شبانه روز روضه نابودي و شكست و بن بست و بيهودگي كار مجاهدين بخواند؟ و آيا منطقي است كه مصداقي و همپالكيهاي وزارتي اش مأموريت ترويج و تبليغ همين معنا را آنهم با به جان خريدن زحمات و بي خوابيهاي فراوان عهده دار شده باشند تا با سرهم كردن هر دروغ و دغل و به هم بافتن هر رطب و يابسي يکسره دنبال اثبات مجازي بودن مجاهدين باشند؟
اگر مصداقي اصرار دارد که مأمور رژيم آخوندها نيست و فقط حرفش اين است که چيز خيلي مهمي در مبارزه با رژيم کشف کرده, چرا خودش يک مبارزه بسيار مؤثر و «غيرمجازي» و «خيلي حقيقي» ديگر راه نمي اندازد و در يك كلام: اگر واقعا اين قبيل ادعاها و اتهامات عليه مجاهدين صحت و اصالت دارد، چرا به رغم اصرار و پيگيري چند ده ساله رهبر مقاومت، اين رژيم جرأت نكرده و نمي كند كه از طريق برگزاري يك انتخابات آزاد تحت نظارت ملل متحد، ادعاي منزوي و مطرود بودن مجاهدين را به اثبات برساند و اين مأموريت شاق را از روي دوش خودش و حاميان و مزدورانش بردارد؟ آخر در شرايطي كه جرم بر زبان راندن حتي نام مجاهد، از نظر رژيم و بيدادگاههايش، محاربه محسوب ميشود و مجازاتش اعدام است (چه رسد به طرفداري صريح از مجاهدين)، آيا جز رژيم و عوامل و مأمورانش و جز محافل استعماري مماشاتگر، كسي مي تواند ادعا كند در ايران هيچكس طرفدار مجاهدين نيست؟ كدام انسان آگاهي است كه منفعتي در بقاي اين رژيم نداشته باشد، و استمرار آن را بر مجاهدين، مرجح نداند، در عين حال مثل مصداقي پيگيرانه و مصرانه در صدد اثبات چنين داعيه يي باشد؟
آن گه که پيشگاه حقيقت شود پديد             شرمنده رهروي که عمل بر مجاز کرد
اما اگر حرفش اين باشد و به صراحت بگويد که کشف و همانا کشف بسيار مهم او به سادگي اين است که اين مجاهدين هستند که مانع اصلي به شمار مي روند و به اين دليل شايسته اين همه مچگيري شده اند من از او استقبال و او را تحسين مي کنم که مرا از هر تلاشي براي اثبات اين حقيقت معاف کرده است.
اگر مصداقي ادعا نکند که مجاهدين علاوه بر همه کارهاي «زشتي» که در انتشار گزارشهاي مربوط به اعتراضهاي اجتماعي در ايران روي اينترنت و انتقال اخبار آن به خصوص با «فرهنگ اشرفيان» کرده اند, در ميان ارگانهاي اطلاعاتي و قضايي رژيم و در ميان سران و گردانندگان اصلي ترين رسانه هاي رژيم هم چنان موجودات مجازي خاصي جاسازي کرده اند که اين ادعاها را از زبان رژيم هم مطرح مي کنند؛ به نقل قولي اکتفا مي کنم که لاي هيچ شکافي در هزارتوي اينترنت پنهان نبوده تا مصداقي براي پيداکردنش به مدت يکماه و نيم «سرچ» کند و اصلا «سربسته» نبوده که مصداقي آن را «سرگشاده» کند. از زبان سردمداران دستگاههاي اطلاعاتي و سرکوبگر خود رژيم مطرح شده است که مي گويند:
«اصلی ترين ماموريتی که دستگير شدگان [قيامهاي مردمي سال88] مطرح ساخته اند, هدايت آشوبها و شعارها و شناسايی افراد برای جذب و همکاری با مجاهدين خلق بوده است» (روزنامه رسالت 24دی88).
به مصداقي پيشنهاد مي کنم به جاي مچگيري از مجاهدين که چرا به اين يا آن صورت با رژيم مبارزه مي کنند, يقه آخوند احمد علم الهدي امام جمعه مشهد را بگيرد که چرا گفت: «فرمانده تظاهرات روز عاشورا[ي88] منافقين بودند»! (تلويزيون شبكه خبررژيم 9دي1388)
زن ستيزي و گندگاو چاله دهاني!
مصداقي بر مجاهدين و رهبري آنها مي تازد که «شما در نيمه دوم سال۱۳۸۳ يک انجمن تخيلي و اينترنتي به نام «انجمن دفاع از حقوق زنان در ايران» در اشرف تشکيل داديد و مدعي شديد که اين انجمن بصورت مخفي در تهران فعاليت مي‌کند. درست مثل همين هواداران نامرئي مجاهدين که اين روزها در داخل کشور آمادگي خود را براي تشکيل «يگان‌هاي ارتش آزاديبخش» اعلام مي‌کنند و اطلاعيه‌هايشان از مقر مريم رجوي در «اورسورواز» فرانسه صادر مي‌شود. براي آن وبلاگي هم دست و پا کرديد.
شخصا طي دوراني که در ايران فعاليت داشتم, براي مدتي در ارتباط با يکي از خواهران هوادار مجاهدين قرار داشتم که ايشان را به نام «نسرين» مي شناختم و در همان فعاليتهاي اجتماعي از ايشان رهنمود مي گرفتم. بسياري از گزارشهايي که مصداقي مدعي است در اشرف يا اورسوراواز تهيه و توليد شده اند مطالبي هستند که من و دوستان ديگرم تهيه کرديم و در اختيار خواهر نسرين قرار داديم تا به سازمان برسانند. دو چيز البته بسيار واضح است:
1- فعاليتهاي افشاگرانه اجتماعي يک زن مجاهد, غيض و کين آخوندي-پاسداري مصداقي را برانگيخته و درون مايه ارتجاعي و زن ستيزي قرون وسطايي او را بارز نموده است.
2- «اشرف» و «اورسوراواز» همان دو مکان مشخصي در روي کره زمينند که رژيم آخوندها و مزدورانش, طي سه دهه اخير, وجود هر فعاليتي در آن را خوش نمي دارند و اين دو محل را منشأ تمام مشکلات و مصائب خود مي دانند. تاکنون هم طرحهاي نظامي و تروريستي آنها براي ريشه کردن و سربريدن مقاومت در اين دو مکان به شکست انجاميده و مصداقي همين درد بي درمان رژيم را منعکس مي کند.
اگر مصداقي باز هم مي خواهد رابطه خود را با اين دو حقيقت واضح انکار کند, من راه دوري نمي روم و تنها به چند نقل قول از نوشته خودش بسنده مي کنم.
از نظرمصداقي جرم نابخشودني هواداران مجاهدين در داخل كشور به كارگيري فرهنگ مبارزاتي مجاهدان اشرفي است مصداقي براي انجام اين مأموريت، نبوغ پليسي-كارآگاهي خود را در هيأت يك ستوان كلمبوي بسيجي كه سالها در دانشگاه حاج اسدالله و حاج داوود تلمذ كرده و تجربه عملي پرباري را هم در گشتهاي شكار دادستاني اوين اندوخته، به كار مي گيرد و ازجمله با گيومه كاري و به اصطلاح موشكافي در جملات هواداران سازمان در داخل كشور مخاطبين بي اطلاع را اينگونه هشيار مي كند:
- «شما بهتر مي‌دانيد «در صحنه»، «فضا عوض شد» و «لحظاتي بود که من» فرهنگ ساکنان «اشرف» است».
بر اين اساس مصداقي سناريو فرمايشي خود را نتيجه گيري مي كند كه گويا اين گزارش در اشرف توليد و سايت گذاري شده است.
من در جريان خواندن ياوه هاي مصداقي فرهنگ خودمان را بيشتر شناختم و فهميدم که هرکس «در صحنه» باشد و «فضا را عوض» کند و «لحظاتي» را دريابد که بايد همه چيز را دگرگون کرد, فرهنگ ساکنان اشرف را دارد. فرهنگ جاودانه مبارزه و انقلاب در تمام تاريخ ستم و استثمار! چون کارهايي که ما مي کنيم, مثل اين است که هم در جامعه و هم در اينترنت به گاو، شنل قرمز نشان داده باشيم! به قول زنده ياد احمد شاملو «گندگاو چاله دهاني» مصداقي را ديديد؟
-مچ گيري ديگر مصداقي را ببينيد: «حتماً تکذيب نمي‌کنيد که “من تا آخرش هستم“و “خيلي چيزها را مي‌شود تغيير داد“ دست‌پخت شماست؟».
آري, آري, آري! چه کسي نمي داند که ايستادگي تا به آخر و تغيير خيلي چيزها دست پخت اشرفيان است؟ خير، هرگز تکذيب نمي کنم و هزار بار تأييد مي کنم که اينها همه دست پخت ماست.
-به کشف شرلوک هولمزي ديگر مصداقي توجه کنيد: «عبارات “روحيه تهاجمي بالا“، “صحنه را از موضع تسلط»”، “در تعرضي“مربوط به فرهنگ گفتاري “اشرف نشين“هاست و نه جوانان ايراني روبروي دانشگاه».
داستان شورانگيز موجودات اينترنتي!
درد شما و درد ولايت چيزي است به نام سرنگوني. ما كه در در داخل جامعه ايران «پايگاه اجتماعي» نداريم، تشكيلاتي نداريم، «پهلوان هاي اينترنتي» هستيم. عده يي مثل من «جوان بيسواد» و«بي پول» هستند كه سازمان از آنها سوءاستفاده مي كند.
دم خروس را باور كنيم يا قسم حضرت عباس را؟ اگر به دوستان وزارتي خود در داخل مراجعه كني كه ديش هاي ماهواره مردم به چه سمتي است، موضوع ساده حل مي شود. هر «بيسوادي» مثل من تشخيص مي دهد كه در اين خانه يا آن خانه از طريق اين ديش ها چه كانالي را نگاه مي كنند. يكي از شگردهاي ماموران رژيم براي جمع آوري ديش هاي ماهواره، شناسايي همين چيزهاست. اما تو در اين مواقع، كودن و خاموش و ساكت مي شوي. چون لاجرم بايد تأئيد و اذعان کني و آن را بالا بياوري. حالا مي تواني به فرموده و براي خوش خدمتي به ولايت فقيه، رديه نويسي و رقعه نويسي کني و عمامه بزمين بكوبي كه به خدا و به سر ولايت قسم مي خورم که چيزي نيست، خبري نيست، خطري نيست!
مصداقي البته شخصا منفعت دارد كه هريك از ما دست از مبارزه براي سرنگوني برداريم و مثل او برويم سراغ زندگي و آسايش در ساحل امن و مزدوري رژيم تا او زندگي خود به بهاي خيانت به خلق و همكاري با جلادان را براي خود قابل هضم تر كند. بدون اينكه اولويت پيگيري مأموريت و تعهد خود در رابطه با ولايت و جلاداني كه زندگيش را با دست كردن در خون مجاهدين با شركت در گشت هاي شكار دادستاني ، به آنها مديون است، فراموش كند. هيهات! جوانان غيور وطن و هواداران پاكباز مجاهدين و نيروهاي برانداز جامعه ايران, دست از مبارزه براي سرنگوني رژيم آخوندي بر نمي دارند.
از همين يك نمونه جعل و دروغپردازي وزارتي ايرج مصداقي در مورد خود من مي شود, فهميد كه اگر خودم افتخار حضور در بين مجاهدين را نداشتم و حي و حاضر نبودم و حالا نمي توانستم گواهي بدهم , احتمالاً به ليست «مرگهاي مشكوك» يا «مرگهاي قطعي» مورد ادعاي مصداقي در ننگين نامه اخيرش و يا در ادعانامه هاي مشابه همپالكيهاي وزارتي‌اش اضافه مي شدم تا به مصرف مولد اصلي و مشتري واقعي‌اش برسد يعني خوراك تبليغاتي رژيم و آتش تهيه حملات جنايتكارانه بعدي به اشرف و ليبرتي شود. كما اينكه در كتابها و اراجيفي كه رژيم درباره «مرگهاي مشكوك» عليه سازمان منتشر کرده, نمونه هايي مانند من و دعاوي مربوط به برادران مجاهدم نصرالله مجيدي و بهمن رحيمي که ادعا شده به مرگهاي مشکوکي کشته يا سربه نيست شده اند را ديده ام. مجاهداني که همين الان به كوري چشم تو و امثال تو و همه آخوندهاي جنايت پيشه, حي و حاضر و عزم جزم كرده در کنارشان افتخار همرزمي دارم و سوگند ياد كرده اند تا در آوردن ريش و ريشه آخوندها از خاك پاك ايران دست از مبارزه برندارند.
اگر به فرض و طبق خواسته و آرزوي آخوندها و خيانتكاراني مثل مصداقي نمونه هايي مثل من که در اشرف و ليبرتي زيادند, در حمله موشكي 21بهمن91 يا 25خرداد92 يا در 6و7مرداد88 يا در 19فروردين90 به دست عوامل نيروي تروريستي قدس و ايادي رژيم به شهادت مي رسيدم، چه داستانسراييهاكه عليه اين مقاومت و رهبري آن تحت عنوان جوانان «ناآگاه» و «فريب خورده» ، «كارگر بيچاره»، «بيسواد», «سربه نيست شده» و به عنوان «مرگهاي مشكوك» از كتابها و سايتهاي زنجيره يي و مزدوران وزارت اطلاعا ت از قماش خود تو سر در مي آورد!
وقتي خود من و بقيه جوانان اشرف نشان و مجاهد حي و حاضر هستيم, به وكيل و وصي مثل تو به نيابت از گشتاپوي آخوندي نيازي نداريم. شما سخنگويان نيروي پياده نظام آخوندهاي جنايتكار و مأموران اطلاعاتي و لباس شخصي ولايت در خارج كشور با باندرول مخالف رژيم برضد دشمن اصلي و اپوزيسيون برانداز آخوندهاي حاكم بر ميهن مان هستيد. باندرول و نقابي كه خيلي وقت است نخ نما و جر و واجر شده و چهره واقعي يك مأمور حرفه اي با شوم ترين مأموريتها برملا شده است.
من يك نمونه و شاهد زنده اي براي بطلان دروغهاي سخيف شما هستم، جزوات و كتابهاي شما همه از همين جنس هستند.
اي دژخيم تو خصم من هستي, زيرا وجود من, آينده تو را انكار مي کند.
حرف مصداقي در زير سقف مأموريت اصلي اش برضد اين مقاومت و رهبري آن، همان حرف ولي فقيه طلسم شکسته است که به زبان ساده مي گويد دست از مبارزه بردار و در مقابل دژخيم زانو بزن و تسليم شو و زندگي حيواني و انگلي در پيش بگير.
دور باد از من و همه مجاهدين چنين خيانت پيشگي و نقض سوگندي كه براي آزادي خلقمان خورده ايم.
حالا مي خواهم به مصداقي و همه قلم بدستان مزدور و شيفتگان ولايت بگويم که «حکايت هم چنان باقي است»! آري داستان نه «غم انگيز» بلکه حکايت شورانگيز حيات و مقاومت ملت ستمديده ما در عزم و رزم ما اشرفيان زنده و پايدار و جاودانه خواهد ماند.
آيا حقيقت جز اين است که رژيم و مزدورانش از قبيل مصداقي و همپالكيها و همكارانش از اين واقعيت و حقيقت در سوز و گدازند که به رغم همه سركوب‌ها و کشتارها و توطئه ها و همدستي هاي ارتجاعي و استعماري, مجاهدان اشرفي, پايدار و سرفراز باقي مانده اند و پرچم اين مبارزه براي آزادي را بر زمين نگذاشتند و به رژيم ولايت فقيه تسليم نشده اند؟
حرف آخر
من يکي از هزاران هزار «موجود اينترنتي» هستم که بر خلاف جعليات مصداقي سرانجام بعد از 14ماه حبس و شكنجه و آزار و اذيت آزاد شدم؛ولي به محض بيرون آمدن، دغدغه ام اين بود كه سريعتر خودم را به ارتش آزادي برسانم. بعد از 3 هفته توانستم شرف حضور در ميان مجاهدين اشرفي را كسب كنم و مبارزه ام را با رژيم سفاك آخوندي در مداري بالاتر در كنار خواهران و برادران مجاهدم ادامه دهم و با عزمي سترگ، سوگند ياد كردم كه بند از بند رژيم بگسلم و به كوري چشم آخوندها و ايادي آنها در عراق, يعني مالكي و كوبلر جنايت پيشه و مزدوران صادراتي آن, ليبرتي را پلي بسوي آزادي ايران خواهيم كرد.
فرومايگان خود فروخته و حقيري مثل ايرج مصداقي تا دلشان بخواهد مي توانند «سربسته» يا «سرگشاده» عليه ما و رهبري پاکبازمان لجن پراکني کنند. من خطاب به همه آنها مي گويم:
چون دلارام مي زند شمشير             سر ببازيم و رخ نگردانيم!

۱۳۹۲ تیر ۱۶, یکشنبه

پرویز خزایی - کافه کنتینانتال.


تکمیل و توضیح تبریک بر تبریک
از پرویز خزایی

توضیحی در باره مقاله "تبریک به تبریک"

بدنبال انتشار نوشته من- در باره پیام قاطع و بجای خانم مریم رجوی بمناسبت پیروزی موج دوم انقلاب مصر- گویا سوء تفاهمی آنهم از سر حسن سوء نیت! پیش آمده است. چند تنی در جلو صحنه و پشت صحنه با نگاه بغایت تمثیلی- و به سبک هندی در ادبیات ایران- به آن نوشته ایراد گرفته اند.
ابتدا لازم میدانم که توضیحی در باره سبک هندی بدهم. این سبک یکی از سه سبک مهم شعر کلاسیک ایران است. شاعران این سبک – به سیاق مکانیکی ومنطق تمثیلی(به فرنگی: لوژیک الگوریکال) دویاچند پدیده را پیش هم میگذارند وردیف بندی میکنند. اگر شباهتی بین آندو و یاآن چند بود- فی الحال یک نتیجه گیری فله ای و جهانشمولی از آن ارایه میدهند و یک حکم کلی صادر میکنند.

البته این کار در شعر سرودن به سبک هندی بد نیست و خواننده و شنونده را تحت تاثیراحساسی-جنجالی بنوعی تابلویدی( مانند خبرهای جنجالی روزنامه های مشهور به تابلوید) قرار میدهد. اما این سبک را نمیشود بهترین سبک شعر فارسی دانست و همطراز سبک خراسانی و یا عراقی قرارداد.چون منطق استدلالی آن بقول رومی "چوبین"است. این سبک در شعرهای فارسی و اردو در موسیقی سنتی هند بنام قوالی یا کوالی بسیار مردم را تحت تاثیر زودگذر قرار میدهد و فریاد:" وا وا وا! کیا بت هی! "( به زبان هندی به به ! چکارکرده! یا به به ب!چه محشر است!) بهوا بلند میکند. نگارنده که چهار سال کنسول کشورم در هندوستان بودم از این مهمانیها وکنسرتهای (قوالی بزبان ارود ویا کوالی به هندی) زیاد در خاطرمانده دارم.

دو نمونه از این دست سبک هندی در شعر فارسی به روایت زیر است:
من از بی قدری خار سر دیوار دانستم که ناکس کس نمیگردد بدین بالا نشستن ها. یا:
شمشیر نیک زآهن بد چون کند کسی ناکس به تربیت نشود این حکیم کس!
القصه طبق این فتوای ادبی میلیاردها انسان در طول مطول تاریخ کتگوریزه شده وهمجنس آهن بد و خار گردیده اند. در نتیجه بحکم آن کار"نودودو" ("اوتیستیک- اسکنیستی") اگر بیست سال هم در دانشگاه هاروارد درس بخواند تا ابد همردیف آن فلز و آن گیاه خشک درکشوی متالرژیکی- بوتانیکی شاعر بایگانی میشوند.
حالا –بحکم بس عالمانه! این بابا ها- چون تبریک و اظهار خوشحالی خانم رجوی و شورا و مقاومت ایران از پیروزی این مرحله انقلاب مصر و طرد کسانیکه سخت به دنبال حکومت دینی یا نیمه دینی و یا در آب نمک خوابانده برای آینده هستند- توام شده است با اظهار خوشحالی آخوندهای شیعه و مالکی و بشار اسد علوی خونخوار- پس همه همسو شده و از یک جنس هستند!. بعبارت مضحک دیگر اگر-هم القاعده و هم مردم لیبی و تونس و یمن همزمان مخالف معمر قذافی و پرزیدنت بن علی و پرزیدنت عبدالله صالح بوده و از سقوط آنان اظهار شعف و شور شوق کردند – جای انتقاد و سرزنش دارند وباید حرف خود را پس بگیرند. پس بخوانید که به بیان این فتوای کافه ای همه ازیک نوع خار وآهن هستند!

اگر حافظه ها در این غربت طولانی کمرنگ نشده باشد- بیاد می آوریم که طالبان و القاعده و سنی های بغات بنیاد گرا( سلفی و وهابی های متعصب و غیرو) همگی رژیم خمینی را لعن و نفرین کرده ومیکنند. آنها کل شیعیان را "رافضی" ومنافق و مرتد میدانند(صفاتی که برای توجیه کشتار و سرکوب بهایی های کشورمان- آخوندهای جاهل بکار می برند). این دسته از مسلمانان بنیادگرای ماورای ایران- اصولا کل مذهب شیعه را مترود دانسته و برای سقوط رژیم ایران و ولایت از نوع شیعه دعا و تبلیغات وسیع دینی کرده وحتی یکبار در مرز افغانستان آماده جنگ با حکومت آخونده ها در ایران شدند. آخوندها میدیدند که آقای مرسی خط ولایت فقیه شیعه را قبول نداشت و اخوان المسلمین و سلفی ها اصولا مذهب شیعه را منافق و منحرف و بدعت برای تضعیف اسلام میدانند و ازکارخانه شیعه سازی رژیم منحط خمینی- خامنه ای در کشورهای عربی و شما ل آفریقا و افغانستان و پاکستان منتفر هستند- ( بیاد بیاورم که کشور مراکش روابط خود را یک بار روی همین شیعه زیساسیون رژیم – قطع کرد).

برای طنزتلخ تاریخ این را هم بشنوید که بعد از پیروزی مرسی در انتخابات قبلی- مجمع اهل بیت خامنه ای- به امضای ولایتی و حدادعادل - نامه ای به مرسی نوشتند وضمن تبریک و تهنیت و شور و سرور فراوان از "پیروزی او و اسلام"- تجربیات حکومت اسلامی ولایت مطلقه فقیه را برایش شرح دادند. در ان نامه نمایندگان بیت عنکبوت خامنه ای نوشتند که یا الهالمسری! ما حاضریم کارشناسانی برای پیاده کردن نوع مصری آن ولایت به دستبوسی و خدمت رییس جمهور اسلامی مصر اعزام کنیم. که همان موقع توسط سخنگوی مرسی و اخوان المسلمین رد شد. خشم دیگر آخوندها بعلت مخالفت مرسی با بشار اسد و ملاقات نکردن او با خامنه ای در حاشیه کنفرانس غیر متعدها د رتهران بودو..و...و دلخوریهای دینی- سیاسی و منطقه ای و ژیوپولیتیکی دیگر.

حالا شاعری ازسبک هندی میفرماید که چون مربع شر( خامنه ای-حزب الشیطان-مالکی- اسد) امروز از افتادن مرسی- در تضادیکه در جهان سنتی اسلام و در ژیوپولتیک منطقه باهم دارند- خوشحال هستند وخانم مریم رجوی و ماهم از پیروزی طوفنده میلیونها مردم مصر درخیابانها برای استقرار یک حکومت لاییک و جدایی کامل دین از دولت( نه نوع آلترناتیو نیم بند به سبک و رنگ سبزی خوردن موسوی-کروبی و خاتمی وشرکا و اخوان المسلمین) هردو اظهار خوشحالی میکنیم پس هردو از یک قماش وخارو آهن بد هستیم! این را میگویند تحلیل حکیمانه. اگر جالینوس حکیم زنده بود بی درنگ یک بار قاطر هندوانه شیرین یونانی بعنوان هدیه آن حکیم به درب خانه اینان میفرستاد.

باری- بطریق اولا- چون طالبان والقاعده -در سالهای در قدرت بودن- مدام دنبال جنگ و ستیز دینی- ایدیولوژیکی وِجنگ قدرت منطقه ای و حتی در پی جنگ و سرنگونی رژیم ولایت فقیه شیعه درایران بودند- و ما مقاومت ایران هم طرفدار سرنگونی همین رژیم بوده و بودیم و مجاهدین هم بعنوان پآدزهر بنیاد گرای و برای استقرار یک حکومت تا بن استخوان لاییک با همین رژیم میجگدیند پس ما – شورای ملی مقاومت و ایضا سازمان مسلمان محوری بهمراه القاعده و طالبان و اخوان- سلفیست از یک ریشه گیاه شناسی وبالنتیجه خار سر دیوار هستیم و سخت هم فورمول فلز آنان. برو بالا!. خانم مرضیه وقتی جملات نامربوطی یا منطق عجیب وغریبی از کسی میشنید بلافاصله با شوخی به او میگوید: موش بخوردت الهی! یادش شاد که جایش بس خالی است.

در یک کلام: آنچه پیام اصلی و جوهر واکنش تاریخی و بجای خانم مریم رجوی در آن تبریک به مردم مصر است- بخشی از یک استراتژی تکاملی تاریخی است. در روند پستی و وبلندی های انقلاب مصر و تونس و لیبی و یمن و اکنون هم سوریه وفردا عراق و.. یک حرکت تکاملی در پیش است. ابتدا یک انقلاب( از نوع بهمن خودمان) دوسال پیش در مصر و جاهای دیگر پا میگیرد- بعد بدلیل نبود بنیادهای دمکراتیک و تشکیلات جامعه مدنی-(نفرین بر دیکتاتورهای تک حزبی قبلی!)- ملاهای رنگارنگ از هر مذهب و دسته –بدلیل داشتن تشکیلات و سوار شدن برا حساسات دینی و عقده های بخشی از توده های ناگاه - آن انقلاب را ملا خور ویا مفتی و اخوان خور میکنند و سواربر زین موج-مثل مسابقه سنتی بزکشی افغانستان- آنرا می ربایند. د رمرحله سوم توده های اگاه دوباره به خیابان می ریزند و موج سواران و مفت خوران را( که اتفاقا نقش تعیین کننده ای در موج اول انقلاب نداشته اند) کنار میزنند وسرانجام بهمت همین ملت حکومتی مبتنی وبرجدایی مطلق دین از دولت پا میگیرد. در تحول تقریبا دویست ساله دمکراسیهای غربی- همین روال پیش رفت. البته و صد البته با تفاوتهای زیادی درتحولات و تاکتیک ها و تکنیک ها و افتان وخیزانها. پس از استقرار اولیه دمکراسی در دانمارک اعلیحضرت کریستیان چهارم مگه کوتاه می آمد!.بقول رفسنجانی من یک چیزی میگویم وشما یک چیزی میشنوید!. اعلیحضرت قدر قدرت دانمارک میفرمود که وقتی من ( بخوانید" اسلام عزیز") همه چیز به شما میدهد دیگر این دمکراسی به چه دردتان میخورد؟!

این روند کم و بیش در سایر انقلابات بویژه در انقلاب امریکا پیش رفت در آنجا نیز مترقیان دینی و طرفداران جدایی دین ازدولت خط خود را از پوریتانیست های دین الهی جدا کردند و درکنار "پدران بنیاد گذار" به حکومت سکولار و لاییک رسیدند. اگر این جالینوس های معاصر آنموقع زنده بودند با پیدا کردن شباهت مخالفت همگی گروهها با امپراطوری اعلیحضرت جورج (بخوانید شاه و خمینی و خامنه ای و بن علی و قذافی و صالح ومبارک و مرسی ومالکی و بشار) - با درایتی جالینوسی-ارسطویی! بلادرنگ وجه مشترک عکس العمل همه – درتبریک واظهار خوشحالی از شکست وپایان حکومت بریتانیای کبیردر آمریکا را پیدا و عمده کرده واز توماس جفرسن- دیپلمات برجسته آمریکا و سفیر سابق آن کشور در پاریس- خرده گرفته و میفرمودند که شماها و همه آنهای دیگر با این وجه تشابه همه از یک آهن و خار هستید . پس دیگرچنین بیخودی برای پیروزی استقلال طلبان برانگلستان و ایضا پیروزی نهایی نیروهای ضد نژاد پرستان و آزادیخواهان و آبراهام لینکلن وسردار بزرگ ژنرال گرانت بر ذوب شدگان در حکومت راسیستی جنوب ایالت متحده شورو سرور بخرج ندهید!

و کلام آخر. این درد تاریخ است که تمامی تمدن های باستانی شرق از بین النحرین عراق گرفته( هفت هزارسال) و مصر( حدود پنج هزار سال) چین (شش هزارسال) و سوریه وایران و بابل و آشور وکلده - حالابعد از چندین هزار سال هنوز و هنوز برای دمکراسی و آزادی میجنگدند و تازه عده ای اولین انتخابات دمکراتیک و یا نصف و نیمه دمکراتیک را با تاخیر لااقل دویست ساله- تجربه میکنند. از این تمدن های بزرگ -بغایت از شمار دمکراسی ها عقب مانده و یا عقب نگهداشته شده- تنها هندوستان است که علیرغم همه کاستی ها و فقر و گرفتاریها در زمره دمکراسی های نهادینه شده می درخشد. باری وبولفه( به ابولفضل به زبان لری) این تقصیر ما نیست. همانند سیر تحول آزادی اندیشه و انقلاب و دمکراسی از قرون وسطی تا کنون جهان غرب- با یونانی که بر تارک تاریخ دمکراسی غرب درخشید- وهمه دیگرجهانها- باید این سیر تکامل را پیش برد. با همه افتان و خیزانها و خونریزانها. برخی بدلیل رنسانس فلسفی و فرهنگی و عصر روشنگری وایضا رفورماسیون دینی( که بسیار تعیین کننده بود)- که د رمحور آن سازمان های مترقی مسیحی به پیروی مستقیم یا غیر مستقیم ازکشیش و روحانی نامور- مارتین لوتر – در آلمان قرار داشتند صدها سال پیش تر شروع کردند.مولای رومی و حافظ و ابن رشد و ...این طرف دیگر هم قرنها پیش فریاد "ای یاوه یاوه خلایق!" سر دادند. لوتربزرگ یکروز بسیاری از نودوپنج رساله ضد ولایت فقیه خود را بر درب کلیسای ویتنبرگ آلمان میخ کرد. رهبرمسیحیان جهان- ولی فقیه مطلقه -پاپ لیوی دهم و سپس امپراطورکبیرکلیسای رومن- اعلیحضرت همایونی شارل پنجم او را تکفیر کرده و "هرسو"(منافق) نامیدند.

سالها و قرنها بدنبال این جنبش- میلیونها مسیحی مترقی با هزاران هزاران رساله دینی این راه را برای مبارزه با بنیادگرایی ولایت مطلقه پاپ و جدایی دین از دولت و آزادی اندیشه و لاییستیه-همگام و در اتحاد با نیروهای مترقی غیر مذهبی- همانند ولترو روسوو منتسکیوووو- هموار کردند. آری در آن زمان هم دنیا مانند زندان قصر و قزل حصار و اوین و امجدیه و سی خردا بزرگی بود که در آن بحکم تاریخ هم نیروهای اهریمنی ضد آزادی در یک طرف وهم در مقابل همه نیروهای اهورایی آزادیخواه ایتلاف کردند. د رهر دوسوی این جبهه گسترده تاریخی هم دینداران و هم بی دینان قرار داشتند. مارتین لوتر دریکی از این رسانه ها بزبان آلمانی خودش و با عبارت مخصوص آن زبان و آن زمان چیزی میگوید که شبیه "مگر میخواهیم لعنت بشیم" مسعود رجوی در امجدیه است و "پس ای گلوله بگیریتم". لوتر مینویسد که مگر میخواهم مورد نفرین تاریخ قرارگیریم. این دینی که پاپ بنمایندگی از طرف مسیح معصوم من معرفی میکند دین من و دین مسیح من نیست! (بخوانیدهیهات من الذله!)

حسن ختامی برای تفریح
من در مقاله ام گله کرده بودم از کسانیکه چهاراسبه به ما شورایی ها و به سازمان محوری مجاهدین در سایتها و کافی شاپ ها و کافه ها مرتب ایراد بنی اسراییلی میگیرند وما را سیبل اصلی قرارداده اند. اگر سوزن کوچکی به رژیم آواره کننده هشت میلیون ایرانی میزنند- در مقابل مرتبا جوالدوزهایی با کالیبر سی وچهار( برو بالا!) و داد و غرولندهایی با قدرت نه ریشتر بر ما وارد میکنند. (من اسم کسی را نبرده بودم و منظورم کلی بود). انگاری که ما در قدرت هستیم و آنها از دست ما به خارج پناهنده شده اند. والا منظور من صرف کافه نشینی نبود( اینهم یک نمونه دیگر از سبک هندی در واکنش به یک کلمه ). بعد بعنوان گناه کافه نشینی هم عکسی ازمن را درکنار آن دوعضو سابق شورا چاپ میکنند .واویلا! این افشاگری چه شکست دندان شکنی بمن داد! من رفتم تا ازغم و غصه این سند افشاگرانه کیفی خود را در رودخانه "گلوما"ی نروژ غرق کنم! خزایی آنهم دریک کافه! واویلا واسلاما! جواب تاریخ را چه بدهم. بیخود نگفتند و رفسنجانی در نماز جمعه دوم ماه اکتبر 1982 نگفت که من خود را به استکبار و شیطان بزرگ و مجاهدین فروختم!

همواره این افشاگران اخیر! البته واضح و مبرهن است که شخص بنده همیشه در هنگام فراغت از کار های روزمره کافه نشین میشوم.در آن کافه هم میگویم ومیخندم هم بحث وجدل سیاسی میکنم و هم میخورم و مینوشم و میخوانم و مثل همین الان مینویسم . به آدرس پای امضای این مقاله دقت کنید.
پس امروز با شعار روز: زنده باد کافه و زنده باد کافه نشینان ضد فاشیسم دینی وکافه نشینان کمک رسانان به تنها مقاومت سازمان یافته – این نوشته را به پایان به می برم. مثل همین حالای من شاد و خوش و سرحال باشید.!

پرویز خزایی- کافه کنتینانتال – اسلو-نروژ ساعت 1730 روز هفتم ژوییه 2013 قرن بیست ویکم –هزاره سوم!

۱۳۹۲ تیر ۱۳, پنجشنبه

ایرج مصداقی تواب جنایتکاری که از نو باید شناخت ــ محمد حسین توتونچیان

برای یک داوری درست و قضاوت عادلانه ، شرط اصلی‌ این است که ، ابتدا "ذهن را از حبّ و بغض پاک کرد "و گر نه‌ به خطا می‌‌رویم . نوشته ی حاضر ، سندی است از یک جنایت . " نفس جنایت عملی‌ است شنیع " که هیچ انسانی‌ ، با هر درجه از خباثت آن را بر نمی تابد . اما " لا پوشانی و وارونه جلوه دادن یک جنایت ، تخصصی می‌‌خواهد که همگان از آن بهره مند نیستند " این کار تخصصی میخواهد در قد و قواره مصداقی . ایضاً ، تاریخ نشان داده است . که جنایتکاران سر انجام رسوای خاص و عام شده اند، و از این رسوایی گریزی نداشته اند . " خون‌های به ناحق ریخته شده در نهایت ، خود بزرگترین داد خواه تاریخ هستند ".

خلاصه‌ای از نحوه ی دستگیری و اندکی‌ از باز جوئی‌های اولیه من

وارد خیابان ارک که شدم ، " فهمیدم داخل تور هستم سمت چپم ماشین سپاه ایستاده بود سمت راست هم کمیته بود " . روز قبل ، که بیژن آمده بود محل قرار را تعیین کند به او گفتم : خیابان ارک محل مناسبی نیست . اما ، او با لودگی پشتش را به من کرد کاپشنش را بالا زد و سلاح کمریش که از پشت داخل شلوارش گذاشته بود را نشانم داد . و ٔبر گشت گفت : " مگر نشنیده‌ای که امن‌ترین جا خانه ی پلیس است " . خام شدم و قبول کردم . حالا راه برگشتی‌ نداشتم . ساندویچ فروشی محل قرار ، کرکره ا ش تا نصفه پایین بود . ساعت ۱ بعد از ظهر بود ، خیلی‌ عجیب به نظر می‌‌آمد . چند قدم ، پایین تر‌ این ساندویچی یک چلو کبابی بود ، که پله می‌‌خورد می‌‌رفت پایین. زمانی‌ که ، دانشجو بودیم بعضی‌ جمعه‌ها با بچه‌ها می‌‌آمدیم اینجا . این چلو کبابی در قسمت آشپزخانه یک درب داشت ، که به کوچه‌های پشت باز می‌‌شد . با سرعت عرض خیا بان را پیمودم و داخل چلو کبابی شدم ، یک‌راست رفتم داخل آشپزخانه ، درب داخل کوچه بسته بود . به یکی‌ از آنها که آنجا کار می‌‌کرد گفتم : " ببین من از مجاهدین هستم و تحت تعقیب ام ، لطفا درب را باز کن می‌‌خواهم فرار کنم " بنده ی خدا دستپاچه شد گفت : به قرآن کلید با من نیست . صبر کن می‌‌روم می‌‌آورم . بعد از دو سه‌ دقیقه بر گشت ، گفت : پنج دقیقه صبر کنی‌ میاد . بخاطر اینکه عادی باشم رفتم نشستم روی میزی که درست روبروی در بود . ۲ دقیقه بعد بیژن با دو نفر دیگه وارد شدند و نشستند دور همان میزی که من نشسته بودم . یکی‌ از آنها مسعود اکبری بود ، دیگری خودش را مرتضی معرفی کرد . مسعود را قبلا در چند پایگاه در تهران دیده بودم ، منو با اسم صدا کرد . چطوری حسین ؟ من مضطرب بودم ، طرز نشستن آنها هم برام خیلی‌ عجیب بود . چند تا سوال که کردند گفتم : " اینجا دیگر حرفی‌ نمی زنم بیایید خانه ، آدرس خواستند ،آدرس خانه ی پدرم را دادم . گفتند آنجا مناسب نیست ! آدرس خانه ی خودت را بده . خانه ی من را هیچ کس بلد نبود . حتی خواهران و برادرانم . آدرس خانه را دادم . قرار شد فردا ساعت ۱۲ - بیایند خانه . غذا که تمام شد بلند شدن رفتند . پول غذا را هم من حساب کردم بعد رفتم آشپزخانه از طرف پرسیدم چی‌ شد ؟ دو تا فحش به شاگردش داد و گفت نیامده هنوز ، مجبور شدم از درب اصلی‌ خارج شوم . دو سه‌ متر توی پیاده رو رفتم ریختن سرم و داد می‌‌زدند قاچاقچی ،قاچاقچی به زور منو سوار ماشین کردند . یک پاسدار جلو بود ، یکی‌ عقب ، من وسط ، بیژن هم سمت چپم نشسته بود . در بین راه ، پاسدار سمت راستم با اسلحه ا ش بازی می‌‌کرد . بیژن به من اشاره کرد اسلحه ا ش را بگیرم . یک لحظه تصمیم گرفتم این کار را بکنم . از توی آینه نگاه کردم دیدم دو تا ماشین پر از پاسدار پشت سرمان هستند . منصرف شدم ، وارد اطلاعات سپاه مشهد شدیم . بردنم توی یک اتاق خالی‌ که وسط آن یک میز بود . از ماشین که پیاده شده بودیم ، چشم بند زدند . روی میز یک ضبط صوت بود بازجویی شفاهی‌ بود و صدام ضبط می‌‌شد . روی یک صندلی چوبی نشسته بودم ، ابتدا ، مشخصاتم را پرسید ، بعد پرسید چند تا برادر داری ؟ گفتم : سه تا ، گفت اسمشان ، گفتم : مهدی ، مرتضی و مجتبی . گفت مطمئنی‌ ۳ -تا برادر داری ، قاطع گفتم بله ، یک پاسداری را صدا زد ، آمد گفت : ببندش ، پاهامو بستن به پایه های صندلی و دستهام را هم از بازو بستند به دسته ی صندلی . از پشت میز بلند شد، آمد جلو من ایستاد . گفت : " چند تا برادر داری ؟ " گفتم سه‌ تا ، شروع کرد به زدن ، بی‌ محابا می‌‌زد . تقریبا خونین مالینم کرد . بعد پرسید ، چند تا برادر داری ؟ گفتم سه تا ، دو مرتبه شدید تر از بار اول شروع کرد به زدن !! تعجب می‌‌کردم ، مشهد که کسی‌ ما را نمی شناخت . برادرم علی‌ را نمی خواستم بگم . علی‌ زمان شاه دو بار دستگیر شده بود . تابستان سال ۱۳۶۰ - هم با تحت مسئولش دستگیر شده بود .و از زندان سپاه عشرت آباد فرار کرده بود . " برادر ناتنی ام بود ، که دو ماه از من کوچکتر بود " روز قبل با این بچه‌ها قرار اجرا کرده بود ، من آخرین نفر بودم ، قبل از اینکه ، بیایم سر قرار به علی‌ گفته بودم تا ۲ - ساعت دیگه اگه نیامدم ، خانه را خالی‌ کنید و همه تان بروید بیرون . اصلا نمی خواستم اسم علی‌ را ببرم . هر چی‌ کتک خوردم ، گفتم سه تا برادر دارم . بعد ، بازجو گفت : هیچی‌ نمی گی‌‌ ، ساکت باش . بعد ، صدا کرد بیارینش تو . یکی‌ را آوردن تو اتاق,

ازش سوال کرد خودتو معرفی کن . گفت : " محمد علی‌ توتونچیان " ازش پرسید : چند تا برادر داری ؟ گفت : ۴ - تا پرسید برادر بزرگترت اسمش چیه ، گفت : " محمد حسین توتونچیان " . بردنش بیرون ، بعد به من گفت ، فلان فلان شده پس این کجا بود ، گفتم این برادر ناتنی منه ۲ - سال است که با هاش حرف نمی زنم . اصلا او را برادر خودم نمی دانم تا صبح هم منو بزنید ، می‌‌گویم ۳ تا برادر دارم . بعد هم گفتم دستشویی دارم . دست و پامو باز کردند . نمی تونستم ر‌ا ه بروم تمام بدنم درد می‌‌کرد ، لباسم همه خونین بود ،یک پاسدار ی آمد زیر بغلم را بگیره ، زدمش کنار ، گفتم "خودم می‌رم " . در اتاق را که باز کرد دیدم ، علی‌ روی بروی درب نشسته به بهانهٔ ی اینکه پایم به در گیر کرده خودم را اندختم روی علی‌ . علی‌ در حین کمک کردن ، آهسته گفت : " نفوذی هستند " . انقدر گیج بودم که ، نفهمیدم نفوذی یعنی چی‌ ؟ رفتم تو دستشویی توی دستشویی‌ توی ذهنم چندین بار نفوذی را با املأ‌های گوناگون نوشتم که ، معنیش را پیدا کنم . توی خانواده ، هر کس معنی‌ لغتی را می‌‌خواست می‌‌آمد پیش من . حالا ، از فهم معنی نفوذی عاجز شده بودم .



دو مرتبه آوردنم توی اتاق تا نشستم روی صندلی ، دست و پامو به همان صورت بستند . ازم سوال کرد ، " آن کاپشن آبی کی‌ بود که با هاش غذا می‌‌خوردی " . گفتم : نمیدانم کی‌ بود ، " آمدند آنجا همه ی میز‌ها پر بود نشستن روی میز من " . مسود اکبری را می‌‌خواستند ، گفت : اصلا نمی شناختیش ، گفتم ، نه‌ اولین بار بود که می‌‌ د ید مش . شروع کرد به زدن ، با مشت زد توی دهنم ، دو تا دندان‌ها ی جلوم پلاک بود . هر دو دندان پایه‌ها ی پلاک هم شکست . فلز پلاک فضای داخل دهانم را زخم کرده بود می‌‌خواستم تف کنم بیرون ، نمی توانستم ، گیر کرده بود توی دهنم .ا و هم می‌‌زد , با نوک پوتین میزد به ساق پام . خیلی‌ درد کشنده‌ای داشت . با صندلی می‌‌افتا د م ، با صندلی بلندم می‌‌کرد ، هر چی‌ زد گفتم نمی دانم کی‌ بود . آخرین ضربه را با ک‌ف‌‌‌ پا زد به تخت سینه‌ام ، از پشت افتادم زمین ، سرم ک‌ف‌‌‌ زمین بود که از زیر چشم بند دیدم ، مسعود اکبری با کاپشن آبی وسط ایستاده ، مرتضی و بیژن هم اینطرف آن طرفش . تازه معنی نفوذی آمد تو ذهنم . همین‌طور که بلندم می‌‌کرد ، داد زدم بی‌ شرفها ، اینا که اینجا هستند ، چرا منو می‌‌زنید ؟؟ چهار تایی‌ ریختند روی سرم انقدر زدند که از هوش رفتم .



وقتی‌ به هوش آمدم ، داخل سلول بودم از سوزش و خون مردگی ی هر دو دستم فهمیدم مدتی زیر سرم بودم . بعد‌ها از طریق برادرانم فهمیدم که چند روز بیهوش بودم .از سلول اوردنم بیرون ، سوار ماشین شدم ، گفتند ، چشم بند را بر دار ، بر داشتم ، دیدم همه هستند ۹ نفر بودیم غیر از همسر و بچه‌های من . به فرود گاه مشهد که رسیدیم ، سر بازرسی ، خواهرم ملیحه با یکی‌ از دختران معاویه دعواش شد . فرود گاه شلوغ شد ، مردم جمع شده بودند ، پاسدار ها ترسیدند . ما‌ها رو دسته جمعی‌ کردند توی یک اتاق ، فقط خودمان بودیم به همه گفتم : از همه مان تک نویسی می‌‌خواهند . هوادار بودنمان را کتمان نکنید ، فقط در همین حد بنویسید . بقیه را روابط خانوادگی بنویسید . علی‌ را کشیدم کناری گفتم راجع به سلاح هر چی‌ سر قرار گفتی‌ به ریز سر من ، ولی بگو من نمی‌‌خواستم وصل بشم

بیژن ، مسول گروه ضربت اوین بود . مرتضی حقانی ، بازجوی شعبه یک اوین و مسعود اکبری تواب بریده‌ای بود که ، با رژیم همکاری می‌‌کرد . ما ارتباطمان در تهران قطع شده بود . رفته بودیم مشهد وصل بشیم . اما ، آنجا هم بچه‌ها ضربه خورده بودند .



رضا.م. از مشهد آمد تهران که کسی‌ را پیدا کند ، وصل اینها شده بود . توی هواپیما پشت سر‌ من نشسته بود . حقانی بغل دستش نشسته بود بیژن هم بغل دست من نشسته بود . شنیدم مرتضی حقانی به رضا . میگفت ، گفتی‌ " ۲۰۰۰۰ فشنگ دارم و می‌‌خواهم ۲۰ هزار آخوند را بکشم ". تا آخرین فشنگ‌ها را تحویل ندهی ، دست از سرت بر نمی داریم . دلم هور ی ریخت ، یعنی‌ علی‌ با -رضا - در این مورد صحبت کرده بود ؟ طنز تلخ اینکه ،رضا. ، اولین کسی‌ بود که از این جمع ۹ - نفره آزاد شد . فقط یک بار شلاق خوردِ همان بار هم چون نمی توانست راه برود من از درب در بازجویی تا سلول‌های انفرادی بند ۳۲۵ کولش کردم . سلولش دو تا سلول آنور تر از من بود .



به اوین که رسیدیم اصل را بر انکار همه چیز گذاشتم .حتی ، حرف‌ها و اسمی را هم که در سر میز چلو کبابی گفته بودم ، حاشا کردم . آنجا گفته بودم ، سلاح‌ها متعلق به من و حسین میرزایی بوده . حسین میرزایی ، دا ماد مان بود که قبل از ۳۰ خرداد دستگیر شده بود و رژیم مترصد اعدام کردن او بود . تو اوین گفتم . " سلاح‌ها متعلق به من و حسین کریمی‌ بوده . حسین کریمی‌ پسر عمه ی حسین میرزایی بود که در درگیری‌های سال ۱۳۶۰ شهید شده بود . اما ، من ادعا می‌‌کردم که زنده است . آنها اما ، برای به اعتراف کشاندن من نقشه ی رذیلانه یی کشیده بودند ، که ، در تاریخ زندان‌های خمینی یک استثنا بود .



بهمن ماه سال ۱۳۶۱ در اتاق ۲ - سالن ۱ - آموزشگاه بودم اکثر بچه ها ل‌ت و پار و اعدامی بودند . ۶۴ - نفر بودیم شب ‌ها کتابی‌ می‌‌خوا بیدیم ، یک روز برای باز جوی صدام کردند . تا آن موقع دو بار شنیده بودم که همسر و بچه ها ‌یم را به اوین آورده بودند . یکبار مجاهد شهید مهناز افشارلر که پاهایش تا بالای زانو باند پیچی‌ شده بود و روی صندلی چرخ دار بود . توی سالن دادسرا اوردنش کنار من ، من نشسته بودم او از بالای سر مرا شناخت . آهسته گفت حسین من مهناز م ، همسر و بچه‌هات پیش ما هستند . حالشان خوبه . یک مرتبه صدای پای چند پاسدار آمد که آخوندی با نعلین در وسطشان بود . رفتند داخل شعبه ی روبرو . در همان موقع آمدند و مهناز را بردند . پنج دقیقه بعد درب شعبه باز شد ، همان آخوند با یک بازجو آمد نزدیک من . بی‌ هوا بودم ناگهان ، یک لگدی به من زدند و گفتند آن دختره چی‌ می‌‌ گفت بهت ، از صداش شناختمش آخوند محسن قرائتی بود ، برای چه کاری به اوین آمده بود را نفهمیدم . ولی شانس آوردم که من را نشناخت ، وگر نه‌ همانجا اعدامم می‌‌کرد .



دفعه ی دوم مجاهد شهید معصومه میرزایی که با هم دستگیر شده بودیم ، از درب شعبه می‌‌خواست بیاد بیرون من داشتم می‌‌رفتم تو ، منو شناخت ، خیلی‌ سریع گفت : همسرت پیش ماست . آن روز رفتم جلو شعبه نشستم ، کمی سرمو بالا کردم دیدم همسرم روبروی شعبه ایستاده احسان فرزند کوچکم بغلش بود . سعید هم کنارش ایستاده بود و دست مادرشو گرفته بود . سعید را صدا زدم ، مثل برق دستشو از دست مادرش کشید و دوید توی بقلم . محکم خودشو به من چسباند ه بود ، که حقانی در را باز کرد و آمد جلو ما نشست روی پاهاش و به سعید گفت دوست داریبری پیش با با ت ، سعید بلند گفت اره ، بعد به من گفت ساک وسایلش را از مامانش بگیر ببر پیش خودت . باورم نمی شد خشکم زده بود . یک سری حرف دیگه زد . اصلا نفهمیدم چی‌ می‌‌گفت ,فکر می‌‌کردم سر کارم گذاشته ، فقط وقتی‌ ساک لباس‌های سعید را دیدم باورم شد که قصد این کار را دارند . بلند شدم رفتم ساک را بگیرم خواستم احسان را ببوسم ،چشم بند داشتم . ترسید و گریه کرد ، آهسته به همسرم گفتم : بابت روز‌هایی‌ که به خدا قرض می‌‌دهی ناراحت نباش .ساک را گرفتم و با عجله به سمت اول سالن رفتم . و منتظر ماندم که آموزشگاه را صدا بزنند .



حالتم را نمی توانم بیان کنم . آمیزه ای از شادی و غم سنگین بود . سعید ۳ - ساله بود خیلی‌ خوشگل با مو‌های بور صاف و بلند . و خیلی‌ شیرین زبان و با هوش بود . قبل از دستگیری هر کس که می‌‌دیدش به با هوشی ا ش اعتراف می‌‌کرد . از همه بیشتر مجاهد شهید زنده یاد حبیب خبیری بود . هر وقت به خانه مان می‌‌آمد از اول تا آخر سعید توی بقلش بود، حتی اگر نشست داشتیم . یک شعری هم همیشه برای سعید می‌‌خواند ، پرتش می‌‌کرد هوا و می‌‌خواند . سعید ما دکتر می‌شه ---- دکتر تیم ما میشه



حالا حبیب نیست سعید دکتر شده ، من تلاش کرده‌ام که ، سعید را در همان راه حبیب و بقیه شهدایی که با آنها بود نگه دارم . امیدوارم بعد از من هم چنین باشد .توی ماشین آهنی که به سمت اموزشگاه می‌‌رفتیم برادری بود که خیلی‌ خورده بود و مرتب ناله می‌‌کرد . آرام بهش گفتم می‌‌توانی بچه ی من را چند لحظه بغلت بگیری ، گفت : آره آره ، سعید را دادم بغلش آرام شد . دیگه تا دام درب آموزشگاه ناله نمی کرد . وارد اتاق که شدیم ، اتاق در بهت فرو رفت . سکوت مطلق بود همه چهار چشمی منو نگاه می‌‌کردند . با بچه‌ای در بغلم گویا زبان همه بند آمده بود . سعید سکوت را شکست گفت . اینجا هم که مثل بند خاله‌ها شلوغه . اتاق یک مرتبه منفجر شد . بعد از چند دقیقه تمام اتاق بدون اینکه کسی‌ چیزی بگوید بصورت غذا خوردن روبروی هم نشستند . دوتا دوتا چهار تا چهار تا شروع کردند با همان امکانات محدود برای سعید اسباب باری درست کردن ، فوتبال دستی‌ ، ماشین ، باری ، ماشین سواری‌ و خیلی‌ چیز های دیگه مسٔول بهداشت اتاق جلسه گذاشت قوانین جدید را به همه ابلاغ کرد بوسید سعید ممنوع دست به موهاش کشیدن ممنوع و خیلی‌ چیزهای دیگه. مدتی‌که سعید پیش من بود من در کتابم به تفصیل آنرا شرح داده‌ام
.





اینجا فقط به دو نکته اشاره می‌‌کنم و می‌‌گذرم ، اوّلین ملاقات خیلی‌ غم انگیز بود ، مادرم ، آنور شیشه بود من و سعید این‌ور . مادرم گریه می‌‌کرد و می‌‌گفت آخه آن بچه‌ها چه گناهی کرده اند که باید زندانی باشند . سعید به مادرم می‌‌گفت ، خانم جان جامون خوبه من پیش بابا هستم احسان پیش مامان . در بین راه سعید مرتب چشم بند منو می‌‌آورد پایین که مبادا پاسدار‌ها منو بزنن . بعد مرتب در گوشم می‌‌گفت الان ۶ تا عمو آوردند . دو تاشون خوردن ، اونا زیادند . به پاسدرها می‌‌گفت اونا ، پاسدار‌ها خودشون را می‌‌کشتند که بره بغلشون ، محکم می‌‌چسبید به من و نمی رفت ، می‌‌گفتند منافق یادش داده بغل ما نیاد . تو اتاق هم به تواب ها نگاه هم نمیکرد با هر کس که من خوب بودم تنظیم میکرد فضای اتاق ما خیلی‌ تغییر کرده بود . یک روز یکی‌ از بچه‌ها بنام هادی که از مسئولین شهر لاهیجان بود بلند تو اتاق گفت خدا مجاهدین را دوست دارد . ببینید حالا که داریم می‌‌رویم پیشش ، این بچه را برامون فرستاده که در آخرین روز‌ها هم توی این دنیا ناراحت نباشیم . دو روز بعد هادی وسط اتاق تخت باز خوابیده بود . سعید را روی دلش نشانده بود داشت بازی می‌‌کرد ، که ، در باز شد و صداش کردند با کلیه وسائل رفت . و برای همیشه ، جاودانه شد .



یک بار که به باز جویی‌ رفته بودم ،مسعود اکبری هم توی شعبه بود از صحبت‌هایی‌ که می‌‌کرد می‌‌فهمیدم طرحشان ۳ - مرحله داشته ، مرحله اول ، ما بودیم از مشهد ----مرحله دوم ، منیره رجوی و اصغر ناظم بوده --- مرحله سوم ، شعبان کرمی و سه‌ نفر دیگه از بچه‌های همدان بوده اند که شعبان را می‌‌شناختم . یکبار هم توی شعبه بودم که دیدم خواهر منیره رجوی را انداخته بودند زمین وسط شعبه و چند نفر ی با لگد می‌‌زدندش هیچ صدایی ازش بیرون نمی آامد . از حرف‌های بازجو‌ها که می‌‌گفتند خواهر رجوی هستی‌ ، و روزی صد بار هم اعدام‌ت کنیم کمه . فهمیدم منیره است .



دو روز بعد از اینکه سعید را از من گرفتند بردنم زیر شکنجه با پا‌های داغون ، منتقلم کردند به گو هر دشت . شرایط بازجویی در گو هردشت صد ها بار سخت تر از اوین بود آنجا از همه چیز بعنوان ابزار شکنجه استفاده می‌‌کردند . از آب ،( بستن آب داغ در حمام در زمستان و بستن آب سرد در تابستان) از غذا ،(گرسنگی شدید در تما م ۱۶ ماهی‌ که آنجا بودم) از هوا ،(انداختن در سلول های آفتاب گیر در تابستان و سلول‌های سرد در زمستان) از بهداری . چهار روز قبل از بازجویی از سلول می‌‌بردنمان سالن یک ، سالن یک ، محل بازجویی و شکنجه بود ، تا روزی که بازجو از تهران بیاید . فضای رعب و وحشت ایجاد می‌‌کردند . زمستان و تابستان این چهار روز لخت بودیم فقط با یک شورت ، به هر بهانه یی می‌‌زدند . اینجا از توالت هم به عنوان ابزار شکنجه استفاده می‌‌کردند ، با آنکه توالت توی سلول بود اجازه نداشتیم توالت برویم . باید اول اجازه می‌‌ گرفتم بعد می‌‌رفتیم توالت . باز جوی من ، آنجا عابدینی بود به لحاظ شکل و قیافه و درنده خوئی و بی‌ رحمی کپی لاجوردی بود . زمستان سال ۱۳۶۲ یکبار حقانی با بیژن و مسعود اکبری از من باز جویی می‌‌کردند . بدون چشم بند بودم . بیژن تیپ لمپنی و چاله میدانی داشت . فحش‌های رکیک میداد . می‌‌گفت فلان فلان شده نگاه کن تو چشمای من و بگو سر قرار اینو نگفتی ، می‌‌گفتم نگفتم . شروع می‌‌کرد به زدن ، خسته که می‌‌شد حقانی می‌‌آامد . آنهم به همین منوال . رفتند بیرون ، مسعود اکبری تنها آمد تو کز‌ کرده بود م ، گوشه ی سلول پاهامو جمع کرده بودم . و دستم ضربدری روی بازوهام بود ، نشست روبروم گفت ، بد بخت اینها آدمهایی را که یک دهم تو مدرک ازشان دارند به سینه ی دیوار چسباندند . چرا خودت را اذیت می‌‌کنی‌ . آنقدر اینجا نگهت میدارند که خودت التماس کنی‌ بیائید می‌‌خواهم همه چیز را راست بگم . در حالی‌ که از سر ما می‌‌لرزیدم نگاه کردم به در دیدم بسته است . بهش گفتم از تو بیشتر متنفرم تا اینها ، بلند شد رفت. همهٔ اینها در حالی‌ بود که بعد‌ها فهمیدم یکی‌ از مقامات بالای رژیم پشت پرونده ی من است و تلاش می‌‌کند من را نجات دهد . ۱۹ ماه زیر بازجویی بودم که ۱۷ ماه آنرا در انفرادی گذر راندم هیچی‌ بهشون ندادم حتی یک اسم

چرا اینها را نوشتم ؟

۱ - برای اینکه به آنانی‌ که زندان های خمینی را تجربه نکرده اند بگویم به همان شدت و حدتی که شکنجه بود مقاومت هم بود ، من بعد‌ها که در بند های عمومی‌ با بچه‌ها ی دیگه راجع به گذشته صحبت می‌‌کردیم ، همیشه در برا بر شان کم می‌‌آوردم . ۲ - برای انتقاد از خودم و از آن ۲۵۰ نفری که بیانیه محکومیت مصداقی را امضا کرده اند . و به آنها که اکثرشان را می‌‌شناسم و می‌‌دانم که از من بیشتر رنج زندان را کشیده‌اند ، بگویم که منبع رشد قارچ گونه مصداقی سکوت ما بود.
۳ - مصداقی زمانی‌ در سوئد شایعه میپراکند که الان پرونده ی من روی میز وزیر اطلاعات باز است ، به این آقایی که از شمال اروپا داخل اتاق وزیر اطلاعات ایران را رصد می‌‌کند و یک خط در میان دم از حقوق بشر نوین می‌‌زند . بگویم در سایه ی حقوق بشر نوین شما و بقیه جایزه بگیران ایرانی‌ مثل گنجی و شیرین عبادی . آن نفری که ۳۰ سال قبل در سلول‌های زندان گو هر دشت ، من را تشویق به بریدن می‌‌کرد ، و ۳۱ سال قبل من بخاطر ندادن اسمش تا بی‌ هوشی کامل کتک خوردم , یعنی مسعود اکبری ، الان یکسالی است در سوئد به عنوان پنا هنده سیاسی زندگی‌ می‌کند . او فقط ۲ - ماه در ترکیه بود و بعد به سوئد منتقل شد . این در حالی‌ است که زندانیانی ۱۱ سال و ۱۳ سال زندانی کشیده اکنون بیش از یک سال است در ترکیه بلا تکلیف هستند . مسعود اکبری ، تنها در همین عملیات ۳ مرحله‌ای مشارکت مستقیم در شهادت منیره رجوی ، اصغر ناظم ، محمد علی‌ توتونچیان ، مهناز یوسفی ،معصومه میرزایی ، شعبان کرمی و ۳ - نفر همراه او داشته است .
۴ - برای فهم مسائلی‌ که در ذیل می‌‌آید ، بازگویی این نکات ضروری بود. .

برای شناخت مصداقی نیازی نیست که با او همبند یا هم اتاق بوده باشی‌ ا.و همیشه همین رفتاری را که الان د ا رد را داشته ، یعنی زمانی‌ با بچه‌ها بوده ، تجربه کسب کرده و بعد با همان تجربه علیه آنها اقدام کرده است . حالتش بیشتربه نفوذی شبیه است ، هنر اصلیش در این بود که زمانی‌ که با بچه‌ها بود کاملاً خود را به رنگ جماعت نشان میداده . سر منشأ این دگرگونی را باید در بازجویی‌ها و ولو دادنها ی بی‌ حساب او جستجو کرد . همان هم کاریهای اولیه، کار او را تا به امروز کش داده است . بر عکس ، آنچه او می‌‌خواهد به مردم به قبولا ند و مرتب تکرار می‌‌کند ، زنده بودن آن نه‌ به خاطر انزجار نامه‌ای است که برای نجات جان خود نوشته که البته نوشته, بلکه در این مورد به خصوص نجات او به خاطر گزارشی است که مسئول زندان گو هر دشت به کمیته ی مرگ در مورد او داده است . آقای خسرو ضیائی تنها زندانی سال ۱۳۶۰ است که موقعی که مصداقی وارد بند می‌‌شود با او هم بند بوده است . ایشان در صفحه ی فیسبوک خود مطلبی را راجع به برخورد اولیه مصداقی نوشته است . او می‌‌نویسد ، (مصداقی وقتی‌ وارد بند شد پیش من آمد و اتهام من را پرسید . وقتی‌ گفتم در رابطه با مجاهدین دستگیر شده‌ام ، خوشحال شد و می‌‌گفت من به زودی آزاد می‌‌شوم ). این خوش خیالی مصداقی از همان همکاری‌های گسترده در بازجویی‌های اولیه و مکرر با پاسداران برای شکار انقلابیون به بیرون رفتن سر چشمه می‌‌گرفته ، حالا در کتابش در صفحه ی ۳۲ جلد ۱ - می‌‌نویسد .( به هر حال اعدامی خواهم بود . تصور می‌‌کردم که به این ترتیب به کارم زودتر رسیدگی خواهد شد ). جلد ۱ - صفحه ی ۴۸ - مینویسد ( فکر می‌‌کردم عنقریب اعدام خواهم شد بدون پرده پوشی ماهیت آنان را برای تازه دستگیر شدگان ٔبر ملا می‌‌کرد م ) یا در صفحه ی ۴۹ - همان جلد دوباره می‌‌نویسد ( به نظر می‌‌رسد اعدامی هستم و هیچ شانسی ندارم ) در صفحه ی ۴۶ جلد اول هم می‌‌نویسد (در آن لحظه‌ها هیچ گاه به فکر رهایی از زندان نبودم چرا چنین آرزویی بسیار دست نیافتنی بود) . اخر او می‌‌خواهد در کتابش خودش را قهرمان معرفی کند . و چنین نیز کرده است . با آقای خسرو ضیائی ، تماس گرفتم ، فقط یک سوال از او داشتم پرسیدم وقتی ایرج وارد بند شد , وضعیت یک شکنجه شده را داشت .


ایشان گفتند : مطلقاً ، اتفاقا خیلی‌ هم سر حال بود . بنا‌ بر این باید تمامی‌ همکاری او با شکنجه گران از ابتدا تا امروز را در یک وادادگی و تعهد شرم آور بررسی‌ کرد . تتمه ی نامه ی اخیر او به خوبی‌ نشان می‌‌دهد که این سند سازی‌ها و این اتهامات رذیلانه در کادر یک مانیتور چندین ساله دستگاه اطلاعاتیست . که ، توسط او باز نشخوار شده‌است او برای این کار و برای ضربه زدن به مقاومت خونبار مردم ایران از دل‌ و جان مایه می‌‌گذارد .

مصداقی ، در صفحه ی ، ۶۷ جلد ۱ - ، کتابش ، داستانی از خواهر و برادری که توسط او شناسایی و دستگیر شده اند را چنین توجیه می‌‌کند ، (اشتباه و حماقتم باعث شده بود ، زیاده از حد ، صحبت کنم و موضوعی را که ، نیازی به مطرح کردنش نبوده ، با دیگری در میآ‌‌ن بگذارم ،حالا ، همان مسئله منجر به ، دستگیری این برادر و خواهر شده بود . عذاب وجدان ، لحظه‌ای رهایم نمی کرد . گویی در آن برهوت دلم هیچ امید و آرزویی را نمی طلبید . و هیچ چشم اندازی پیش رو نداشتم . همه چیز ، داشت به خوبی‌ پیش می‌‌رفت . که ، آن بد شانسی‌ بزرگ گریبانم را گرفت ، و منجربه دستگیری آن‌ها شد . به خودم ، لعن و نفرین می‌‌کردم ، چرا همراه آنها رفتم ؟ آیا امکان نرفتن وجود نداشت ؟ آیا امکان مقاومت وجود نداشت ؟ شرم از تسلیم و عذاب وجدان مرا تا سر حد جنون می‌‌برد ، فشارهای فوق العاده شکنجه !! و واقعیت تسلیم ، به طور فزاینده‌ای ، مرا در هم پیچیده بود ) . مصداقی ، این توجیهات را ، در رابطه با جر یا نی‌ بیان می‌‌کند ، که ، نقش خود را در آن جریان می‌‌پذیرد . اما ، در پرونده ی او ، خواهر و برادری هستند ، که ، مصداقی هیچ مسئولیتی ، در دستگیری و قتل آنها به عهده نمی گیرد . و رابطه ی خود را ، با آنها ، بطور موذیانه و خائنانه‌ای ، وارونه جلوه میدهد . جلال کزازی و فاطمه کزازی ، دو مجاهد شهیدی ، هستند که ، توسط مصداقی به اوین آورده می‌‌شوند . این دو ، علیرغم اینکه ، مدتها در بخش دیگری از سازمان ، مشغول فعالیت بوده اند ، اما ، مصداقی ، آنها را هم ، به اوین می‌‌آورد . تراژدی غم انگیز اینجاست که فاطمه کزازی ، نامزد ایرج مصداقی بوده است . اما ، مصداقی ، با شیادی تلاش می‌‌کند ، به خواننده بقبولاند ، که ، فقط خواهر ، دوستش بوده است .

اما داستان چیست ؟ من ، بعد از افشاگری اولی‌ که علیه این ، بره ی لاجوردی کردم . پیامها ، ایمیل‌ها و تلفن‌های زیادی دریافت کردم . از همنشین ، هم ، یک ایمیل خصوصی ، گرفتم ، که بعدا به آن خواهم پرداخت . در بین کسانی‌ که ، به من زنگ زدند ، فریبا هادیخانلو ، زندانی سیاسی دهه ی ۱۳۶۰ بود ، که پدر ۶۲ ساله ا ش جز شهدای قتل عام ۱۳۶۷ است . او ، صمیمی‌‌ترین ، دوست فاطمه کزازی است . داستان دستگیری و شهادت ، این مجاهد قهرمان ، را چنین تعریف می‌‌کند . وارد بند که شدم ، پاهام ، باند پیچی‌ بود . فاطمه ، را از دور دیدم ، او هم مرا دید ، ولی صورتش را بر گرداند. نمی دانم چرا ، بعد از مدتی‌ ، هر دو ، رفتیم دستشویی ، که از چشم توابها ، دور بمانیم . فاطمه ، داستان دستگیریش ، را برایم گفت ، او گفت : ایرج ، همه مان را لو داد ، تا بتواند ، حکم سبکتری ، بگیرد . این ، در حالی‌ بود ، که من ، مدت‌ها بود در بخش دیگری کار می‌‌کردم و ایرج به راحتی‌ ، می‌‌توانست ،" اسم من و مخفی‌ گاهم را ندهد " . ما ، " اعدامی هستیم " . اما او ، " زنده می‌‌ماند " . ایرج ، برای زنده ماندنش خیلی‌‌ها را به اوین آورده . فریبا می‌‌گوید روزی که فاطمه را برای اعدام صدا زدند ، چادر و جا نمازش را ، به من ، داد و از من ، خواست : که ، " آنها را به مادرش تحویل بدهم " . او می‌‌گوید ، بعد از آزادی از زندان ، به دیدن مادر فاطمه رفتم . همراه فرد دیگری بودیم . مادر فاطمه ، به محض اینکه ، ما را دید ، شروع به گریه کرد . او به روی پاهایش می‌‌زد و می‌‌گفت : ایرج ، " بچه‌ام را به کشتن داد " ، و بلند بلند ، ایرج مصداقی را نفرین می‌‌کرد .فریبا می‌‌گوید : هر وقت ، که به دیدن این مادر داغدار ، میرفتم ، داغش تازه می‌‌شد . به سینه ا ش می‌‌زد و ، " مصداقی را نفرین می‌‌کرد " ، که جگر گوشه ا ش را از او گرفته بود .

اما ، داستان به همین جا ختم نمی شود . فریبا ، بعد از نشیب‌ و فراز‌ها یی که در زندگیش داشته ، سر انجام ، چند سال پیش در نروژ ، مستقر میشه . او ، برای همیشه داغ صمیمی‌‌ترین دوستش را در سینه دارد . صفحه ی فیسبوک ، خود را بنام این ، شهید ، ثبت می‌‌کند . تنها کسانیکه میدانستند ، که ، فاطمه یک اسم دیگر هم ، داشته " فریبا " و ، " مصداقی " بوده اند . فریبا ، صفحه ا ش را ، به نام " ناهید کزازی " باز می‌‌کند . اولین کسی‌ که ، فریبا را ا د می‌‌کند ، " ایرج مصداقی " است . بعد به او پیام می‌‌دهد ، که ، شما کی‌ هستید ؟ و این ، " شهید عزیز " ، " من را " از کجا می‌‌شناسید ؟ فریبا مشغول توضیح می‌‌شود ، که از نصفه ، مصداقی غیب می‌‌شود . و بلا فاصله ، این ، " ‌ای دی‌ را بلوک می‌‌کند " .

اسناد .... به اعتقاد من ، اگر خود آن شهید هم زنده شود و ادعا کند که ، مصداقی " نامزد " من بوده ، و ، " او مرا به کشتن داده " ،به اندازه ی خود مصداقی ، که با " بلاهت تمام " ، به این ، موضوع پرداخته ، گویا و روشن نمی تواند ، " این جنایت را اثبات کند " .

مصداقی ، در جلد اول صفحه ۳۴ راجع به " جلال کزازی " ، می‌‌نویسد .( برایم تردیدی باقی‌ نمانده بود که ، " جلال کزازی " نزدیکترین و صمیمی‌‌ترین دوستم ، اعتراف‌هایی‌ در مورد من کرده است . او ، تنها کسی‌ بود که ، از آدرس محل دستگیری‌ام اطلاع داشت ) . در صفحه ی ۵۰ - همان جلد ، می‌‌نویسد : (جلال کزازی حتی روحش هم از دست گیری من و تمام اتفاقاتی که پیش آمده بود خبر نداشت ) . اما ، راجع به نامزدش ، " فاطمه کزازی " اصلا حرفی‌ ، در این جلد نمی زند . در جلد ۲ - کتاب صفحه ی ۲۰۱و ۲۰۲ ، زمانی‌ که ، او را برای بازجویی دوباره به اوین خواسته بودند . چنین می‌‌نویسد : (اوین حا ل و هوای دیگری داشت ، به جای نشستن در راهرو ، ما را به ، اتاقی‌ در انتها ی طبقه اول بردند ، که ، " سابقا شکنجه گاه بود " . و بعد‌ها به شعبه ۸ - اوین جهت ، " بازجویی بهائی‌ها " ، تبدیل شده بود . محل مزبور ، به اتاق انتظار زندانیان جهت رفتن به شعبه‌ها ی باز جویی و شکنجه اختصاص داده شده بود . در انتها ی اطاقی‌ نشسته بودم که ، دیوار‌های آن پوشیده از ، جای کابل بود . ضربه‌های کابلی که ، به جای بدن قربانی ، روی دیوار ،فرود آمده رد سیاهی از خود باقی‌ گذشته بودند منظره ی غم انگیز ، و درد آوری بود . به ویژه ، " برای من که ، از سابقه ی آن اتاق ، مطلع بودم " . حضور در آنجا ، مرا ، به زما نی‌ برد که ، " محل فوق شکنجه گاه بود تصویر بچه‌ها را ، در آینه ی خیالم در آنجا می‌‌دیدم ، هجوم تصویر‌ها لحظه‌ای مرا آرام نمی گذا شت و به ، جنونم رسانده بود . یک لحظه ، احساس کردم ، " فاطمه کزازی " که ، مثل " خواهرم دوستش می‌‌داشتم " . از ، " میان آن نقش‌های سیاه بر دیوار به سویم می‌‌آید " .

دچار توهم شده بودم احساس می‌‌کردم ، چونان ، " گٔل سرخی بر دیوار فریاد می‌‌زند " . منم صدای آتش‌ها . نگهبان متوجه حالت غیر عادی ا م شده بود ، . و دائم نهیب می‌‌زد ، چشم بندت را بزن پایین ! من با تمام وجود ، می‌‌خواستم به ،نقش آن رگه‌های سیاه روی دیوار ، که ذهنم شعله‌های آتش را تداعی می‌‌کرد ، نگاه کنم . تصور می‌‌کردم فاطی ، از میان‌شان بر می‌‌خیزد ، و به من لبخند می‌‌زند . او را ، چونان گلی می‌‌دیدم که ، در خنده ی خود می‌‌شکفت . اشتباه نمی کردم ، می‌‌خواستم سیر ببینمش .

باز در آمد ز در جلوه کنان دوست دوست

دیده غلط می‌‌کند نیست غلط اوست اوست

چه جای پیراهن است به تن‌ به در پوست پوست

ساقی مجلس بگو بار دگر دوست دوست

مطرب محفل بخوان بار دگر یار یار

عاقبت ، پاسدار مزبور به نزدم آمد و چشم بندم را بر داشت و گفت : مگر دیوانه‌ای ، کجا را نگاه می‌‌کنی‌ ، بیا خوب نگاه کن دیوار که دیدن نداره ، بعد از درنگی کوتاه در حالی‌ که چشم بندم را دوباره بر چشمانم زد ، گفت راحت شدی . حالا بگیر بشین ، و سرت را بیا نداز پایین . در حالیکه سرش را تکان می‌‌داد و قر قر می‌‌کرد به سر جا ش باز گشت . بعد از ظهر ، همان پاسدار پرسید چند وقت است زندانی هستی‌ . گفتم ۴ - سال سرش را تکان داد و رفت . پیش خودش لابد گفت ، بیچاره دیوانه شده است . حق داشت نمی توانست کابوسی را که دچارش بودم را درک کند ) .

راستی‌ چرا مصداقی در اتاق شکنجه یکمرتبه یاد فاطی می‌‌افتاد ؟ آیا اینجا همان جایی نیست که فاطی و بقیه بچه‌ها را لو داده و حالا با یاد آوری آن روزها به جنون رسیده؟
آیا اینهمه ، در وصف یک خواهر دوست ، است یا " یک معشوق " ؟ کابوسی که مصداقی دچار آن شده ، غیر از خیانت شرم آور او در به کشتن دادن همان بچه‌هایی‌ نیست که خود می‌‌گوید . تصویر بچه هارا در آینه خیالم در آنجا می‌‌دیدم ؟ چرا از میان آنهمه بچه‌ها فاطی برای مصداقی برجسته می‌‌شود ؟ اگر شک دارید ، که فاطی ، نامزد ایرج مصداقی بوده ، بفرمایید یک صفحه بعد چنین می‌‌نویسد ( فاطی در آبانماه ۶۲ دستگیر شده بود و هیچ اطلاعی از دستگیری او نداشتم ، در همان تاریخ بی‌ اختیار درسلول انفرادی ، به یادش افتاده بودم و لحظه‌ای از آن فا رق نمی شدم . وقتی در تیر ماه ۶۳ - اعدام شده بود ، نیز ، همین حالت را داشتم . می‌‌دانستم ، اگر از مادرم سوال کنم با شناختی‌ که از وی داشتم ، چیزی نخواهد گفت . برای همین وقتی در شهریور ماه به ملاقات رفتم به دروغ‌ به مادرم گفتم با جلال برادر فاطی هم بند شده‌ام . در واقع داشتم به مادرم رودستی می‌‌زدم . فکر کردم ، در این صورت چیزی بداند رو خواهد کرد . حدسم درست بود ، بغضش ترکید و اشکش سرازیر شد . و گفت : می‌‌ترسیدم بگویم فاطی را اعدام کرده اند ، نگرانت بودم ،که بیش از این ناراحت شوی . با شنیدن جمله ی فوق دنیا دور سرم چرخید پاهایم سست شد گویی غم دنیا در دلم نشست . به سختی می‌‌توانستم خودم را نگاه دارم ، گفتم چرا زودتر به من نگفتی ؟ در پاسخ گفت : چه کاری از دست من بر می‌‌ ا مدّ ، غیر از اینکه ناراحتت کنم . جدال فایده‌ای نداشت . فاطی جاودانه گشته بود . در خاتمه ی ملاقات وقتی‌ با مادرم خداحافظی می‌‌کردم ، به او گفتم در ضمن جلال بامن هم بند نشده است . از ناراحتی‌ رودستی که خرده بود قر و لند کنان چند بد و بیراه نثارم کرد ) .

راستی‌ مصداقی اخبار داخل زندان را از کجا دریافت می‌‌کرد ؟ با جلال هم که هم بند نبوده تا شهریور ماه هم که ملاقاتی نداشته ، پس ٔبر اساس دریافت کدام خبر به مادرش روی دست می‌‌زند ؟

خبر شهادت فاطی را "امداد‌های غیبی " به مصداقی رسانده بودند یا سربا زان گمنام ؟ از این مورد‌ها ، در سراسر نوشته‌های مصداقی به وفور پیدا می‌‌شود . اما آیا مادر مصداقی در رثای عروسش ، بغضش می‌‌ترکد ، یا برای " خواهر دوست ایرج " ؟ عجب ، کودنی را می‌‌بینید ؟ مصداقی در سراسر این داستان به شعور همگان توهین می‌‌کند .

صفحهٔ ۲۰۵ و ۲۰۶ جلد ۲ ( جلال یکبار در مرداد ماه ۱۳۶۰ دستگیر و آزاد شده و برای بار دوم نیز در نیمه دئی ماه ۱۳۶۰ - دستگیر شده بود . هر دوی ما ، با کلیه وسائل به اوین آمده بودیم . روز شنبه بعد از باز جویی ، دوباره به قزل حصار منتقل شدیم . قبل از این که به بند‌ها ی خود برویم ، وی ، در ساکش را باز کرد و پیرا هانی‌ را که " فاطی " برایش دوخته بود بیرون آورد و به زور تلاش کرد تنم کند ، هر کاری کردم زیر بار نمی رفت و دائم ، میگفت : می‌‌دانم "فاطی " اینطوری بیشتر خوشحال میشود . به اصرار ، یکی‌ از نامه‌های " فاطی " را نیز به من داد . پنج نامه از او داشت ، و بهترینش را انتخاب کرد و به من داد ، و گفت : این‌یکی سهم تو میشود ) . قضاوت با خواننده ، ولی‌ این اتفاق ، به ۲۸ سال قبل بر می‌‌گردد . نمی دانم چرا " مصداقی " برای فرار از یک جنایت ، حاضر است به هر شهید و زنده‌ای توهین کند ؟

صفحه ی ۲۴۴ - جلد ۲ -( " جلال " در همان حال اصلاح کردن ، دائم از خواهرش " فاطی " که برایم بسیار عزیز بود ، صحبت می‌‌کرد . و از " آخرین ملاقات مادر با او " میگفت . چند بار دستش لرزید ،آن وقت کار را ول کرده و شانه‌‌هایم را ماساژ می‌‌داد . از قدیم و از وقتی‌ که خودمان را شناخته بودیم ، دوستی‌ عمیقی بین ما حاکم بود . ما در را سال‌ها بود ندیده بودم دلم للک زده بود برای دیدنش ، همیشه دوست داشتم . " جلال " گفت . مادر ، بعد از اعدام تنها دخترش " فاطی " به شدت خرد شده است .) به غیر از اینها ، در جلد سوم نیز ، در صفحات ، ۲۶ - ۲۷ - ۲۱۳ - ۲۱۴ و ۲۲۸ نیز ، راجع به فاطی نوشته که من خوانندگان این سطور را ، به خواندن آن صفحات فرا می‌‌خوانم . اما ، آخرین یادآوری ، در صفحه ی ۵۵ - جلد ۴ - می‌‌باشد . مصداقی می‌‌نویسد:

( عاشق آمده با زبانی‌ که دارد ، " قصه ی رفتگان را بگوید " .

به ، (مزار " فاطی " ( فاطمه کزازی ) رفتم ، گویی بر سنگ قبرش نوشته بودند ، اگر عشق رنج بود ، من ، پادشاه عاشقان جهان بودم . احساس می‌‌کردم ، باغ بهشت در چهره ی او مخفی‌ است . پرسیدمش : در دست‌های بهاریت چه داری ، پاسخ گفت . من ! گًل سرخ خونی و سوسنی . احساس کردم می‌‌پرسد ، آیا به کارت می‌‌آید ؟ در دلم گفتم ، کاش نه‌ در رگ برادرانت ، در رگ خورشید . " یک قطعه ی خون تو می‌‌جوشید " ).

آری اینچنین است که ، " جنایت کاری "در خون شهید سر و روی خود را می‌‌شوید . تا شاید ، از عذابی درد آور لختی بیاساید. با این همه از حرف تا عمل فاصله بی‌ نهایت است . مصداقی ، در همان زمانی که در بند توابین بود ، از طریق خانواده ا ش با همسر فعلیش اشنا می‌‌شود . در بند تواب‌ها از سکه ی ۵ تومانی حلقه می‌‌سازد ، به مرخصی می‌‌رود تا با نامزد جدیدش ، دیدار‌هایی‌ داشته باشد . در گزارش به مردم ، اما می‌نویسد : به مرخصی می‌‌رفتم تا راه فراری پیدا کنم . آخر او ، در هر حال می‌‌خواهد خود را ، " شکنجه شده ، قهرمان و انقلابی " جا بیاندازد ؟؟ تا در موعد مشخص تمامی‌ رنج و شکنج و خون زندانیان را یک سره به جیب رژیم بریزد . او با چنین کارنا مه‌ ی ننگینی ، تلاش می‌‌کند ، خود را ، " صدای زندانیان سیاسی " جا بیاندازد ، زهی بی‌ شرمی . " مصداقی " بعضی‌ از زندانیان را به گنجشکی تبدیل کرده که مار دیده اند ، او ، به شیوه ی بازجو‌های اوین تعدادی را " تخلیه اطلاعاتی‌ " کرده و آنها پیش وی ، اعتراف هایی‌ کرده اند . تمامی این کار‌ها ، با طرح و برنامه ریزی مشخص ، انجام شده است . همه ی کسانی‌ که به نوعی با او حشر و نشر ، داشته اند هم اکنون در انفعال کامل به زندگی‌ عادی روی آورده اند . وقتی‌ " تلویزیون میهن " در مورد نامه ی این فرد ، از آقای حسن داعی جواب دندان شکنی دریافت کرد . سعید بهبهانی‌ ، تنها مجری این تلویزیون ، بلافاصله مصداقی را به صحنه آورد تا از نامه ا ش دفاع کند . او ضمن پرّ خاش به آقای داعی ، چنین گفت : شما بهتر است به همان مسئله ی لابی‌ها بپردازید و در کار " اطلاعاتی‌ " ، دخالتی نکنید کار " اطلاعاتی‌ " کار " ماست ". این در حالیست که ، تا همین چندی پیش در سوئد شایعه پخش میکرد ، که حسن داعی ، هر کاری بخواهد بکند با من مشورت انجام می‌‌دهد . فقط یک نمونه از کار اطلاعاتی‌ او را با شاهد زنده بیان می‌‌کنم ، تا مردم بفهمند کار " اطلاعاتی‌ " ، مورد نظر " مصداقی " ، چه گونه در راستای " منافع رژیم " سالهاست که جریان دارد .


ایرج در صفحه ۳۵۷ جلد دوم کتاب نه‌ زیستن ، نه‌ مرگ تحت عنوان " بی‌دقتی‌ و یا ..... در بیان خاطرات " وانمود می‌‌کند که قصد تصحیح اتفاقات زندان که توسط زندانیان سیاسی به رشته ی تحریر در آورده شده را دارد . در صورتیکه قصد " تطهیر رژیم " را از برخی‌ جنایاتش دارد . مثلا در مورد مبارز شهید حسن صدیقی که توسط رژیم در سال ۱۳۶۶ به طرز مشکوکی کشته شد . به نوشته ی رضا غفاری انتقاد می‌‌کند ، و مدعی می‌‌شود که او خود کشی کرده ، می‌‌نویسد ؛ " چرا تلاش می‌‌شود تا به هر کسی‌ که در زندان دست به خود کشی زده است ، " چهره ی قهرمانانه و حماسی داده شود ؟ "

برادر حسن صدیقی که خود از زندانیان سیاسی بوده ، و در زمان شهادت او با او هم بند بوده در مورد او چنین می‌‌گوید : حسن در اوایل آذر ماه ۱۳۶۶ صبح زود حالش بهم خورد و پاسدار او را به بهداری گو هر دشت منتقل کردند . من مرتباً از پاسداران می‌‌خواستم که مرا پیش او ببرند ، تا او را ببینم و یا در صورتی که حالش خوب نیست به هزینه ی خانواده به یک بیمارستان در بیرون منتقل شود ، ولی پاسداران می‌‌گفتند که او در حال خوب شدن است و به زودی به بند بر می‌‌گردد ...... تا اینکه در ملاقاتی که با خانواده داشتم ، آنها با چشمانی گریان گفتند که رژیم با آنها تماس گرفته و گفته که حسن خود کشی کرده ، و او را در بهشت زهرا دفن می‌‌کنند ، و فقط ۴ نفر از اعضا خانواده می‌‌توانند از راه دور ناظر باشند . خانواده ی ما اعتراض کرده و گفته اگر شما راست می‌‌گویید ، اجازه ی کالبد شکافی یا معا ینه توسط یک دکتر بدهید ، ولی آنها قبول نکرده و گفته اند که اگر با دفن فوری موافقت نکنید ، بدون حضور شما در جایی‌ خودمان دفن می‌‌کنیم . از آن به بعد ، داوود لشکری و ناصریان از دژخیمان گو هر دشت ، چندین بار مرا خواستند ، تا از من امضا بگیرند که حسن خود کشی کرده . ولی من قبول نکردم و گفتم . چون شما اجازه ی دیدار من با او را نداده اید ، من هیچ گونه شهادتی در اینمورد نمی دهم . " حال ایرج مصداقی بدون هیچ مدرکی‌ پرونده ی این جنایت رژیم را با عنوان " خود کشی " می‌‌بندد ".
این اولین بار نیست ،که مصداقی تلاش می‌‌کند همان حرف داوود لشکری و ناصریان را به کرسی بنشاند . در مورد وصیت نامه رژیم ساخته سعادتی هم ، او تنها کسی‌ بود که ادعا می‌‌کرد ، " این وصیت نامه متعلق به سعادتی است " . راستی‌ ، او از این کار‌ها چه سودی می‌‌برد ؟ غیر از اینکه به فرموده عمل می‌کند ؟ در مورد آمار شهدای ۱۳۶۷ - فضا حتش از همه بالاتر است . حتی وقتی‌ رضا ملک معاون سعید امامی آمار شهد ای ۶۷ - را ۳۲۷۰۰ نفر اعلام کرد ، او سکوت کرد . لابد تصورش این است که"از معاون سعید امامی مقام و رابطه ا ش با دستگاه امنیتی با لا تر است " !! او بسیار از مادران شهدا نوشته است . اما ، آیا " کلامی راجع به مادر فاطمه و جلال کزازی نوشته است " ؟ او و همسرش به تمام و کامل حقوق ماهیانه‌شان را از دولت سوئد دریافت می‌‌کنند و از فروش کتابهایی که حاصل خون شهدای مجاهدین است ، در آمدی کلان بدست می‌‌آورد . دائماً در سفر و گشت است . آیا او تا به حل ۱۰۰ دلار برای " مادر فاطی " فرستاده است ؟؟ همان خانمی که چشمانش مثل " چشمان فاطی است "، و موهای بور دارد . بعد از مرگ فرزندانش ، سالها در محله های جنوب شهر تهران به دست فروشی مشغول بود . او اما یک چیز را درست نوشته و آن نامی‌ است که بر کتابش نهاده است ، نه زیستن نه مرگ دقیقا بیان حال خودش است . او از بعد از بازجویی‌های اولی‌ آاش دائماً در برزخ بوده تمام عصبیت‌های بعدی او از همین در برزخ بودنش سر چشمه می‌گیرد .وگرنه زندان برای ما عین زیستن بود و بهترین نوع زیستن . در زندان با رژیم در منطقه حجاب در گیر بودیم جنگ چهره به چهره و شبانه روزی بود ، سلاح آنها شلاق شکنجه انفرادی و اعدام بود سلاح ما اتحاد و مقاومت.


او از جنایتکاران دهه ی شصت می‌‌نویسد ، " تا جنایت خود را پنهان کند " . تصور می‌کند هر چه قدر از آنها بنویسد جنایت خودش بیشتر فراموش می‌‌شود . اما نمی فهمد که" تاریخ قضاوتی سترگ دارد " ، که هیچ جنایتکاری را از آن راه گریزی نمی‌‌گذارد .

با اینهمه آیا به ما شکنجه شدگان این رژیم سفاک حق می‌‌دهید که وقتی می‌‌بینیم مصداقی ، به زخمهای کهنه مان ناخن جهل می‌‌کشد ، بر می‌‌اشوبیم و اعلام می‌کنیم ،" او از ما نیست ، از آنهاست " در حیرتم از کسانی که مصداقی بر باور‌هایشان زهر نفرت می‌‌پاشد و آنها سکوت می‌‌کنند .

پس بگذ ا رید به آن موی سپید کرده‌ای که ۳۴ - سال مبارزه خود را به مصداقی گره زد بگویم : بر عکس انچمه ادعا میکنی‌ که وکیلی و می‌‌فهمی . هیچ نفهمیدی که شیطانک مصداقی چگونه مهر ١٥ خرداد را با جوهر وزارت بد نام برپیشانی تو و دوستت خال کوبی کرد جوهر این مهر بعد مرگ هم باقی میماند.

پس بگذارید به آن " موی سرخ کرده ی بی‌ هویتی " ، که ، گمشده ا ش را در وجود چنین انسان نمای حیوان صفتی می‌‌بیند . از طرف همه ی زندانیانی که بیانیه محکومیت مصداقی را امضا کرده اند ، بگویم ، در اتاق شکنجه به غیر از تخت و شلاق و شکنجه گر و قربانی ، " تیکه پارچه‌ای هم بود " که با آن هم خون شکنجه شدگان را از روی زمین پاک می‌‌کردند ، و هم وقتی‌ قربانی از شدت درد فریاد می‌‌کشید ، " آن پارچه را در حلقومش فرو می‌‌کردند " ، ما از شما ، از نوشته‌هایتان ، از شعرها یتان به اندازه ی همان تیکه پارچه خون الود نفرت داریم . پس بنویس ، باشد تا روزی " آزاده زنی‌ ، یا جوانمردی پیدا شود و نقاط مشترک شما و گم شده ا ت را در انظاار خلق آشکار کند " .

پس بگذارید به خانم بسیار عزیز و محترمی که هرگز ندیدمش . اما می‌‌شناسمش ، نوه‌ ی مرحوم گلزاده غفوری که همسر برادر این ملعون است . بگویم : خواهر عزیزم ، من از دوستان بسیار نزدیک ، مجاهد شهید صادق گلزاده غفوری هستم . من و برادر شهیدم ، در سالهای قبل از انقلاب بار‌ها و بار‌ها بر سر سفره ی ساده آن بزرگوار نشسته ایم ، ما از نزدیک از وجو پدر بزرگ شما آن استاد گرامی فیض برده ایم . من از دوستان و از هم بندان نزدیک ، مجاهد شهید ، علیرضا حاج صمدی ، داماد گرانقدر آن خانواده بودم . علی‌ رضا به من بسیار اعتماد داشت . او همه ی اسراری که در سینه ا ش داشت ، از نحوه ی ضربه خوردن ،پایگاه محمد ضابطی تا مسائل دیگر را به من میگفت . تا به سازمان انتقال دهم ، با این سابقه و با آموزش هایی که از پدر بزرگ گرامیتان در تفسیر سوره ی کافرون گرفته ام به شما می‌‌گویم ، که این خوشاوند شما ، بزرگترین پنهان کننده ی حقیقت است . و پذیرائی از او حتی به اندازه ه ی یک استکان چایی حرام است . هر چند که برادر همسر شما می‌‌باشد . باور بفرمأید که او" بر خلاف جهت مریم و علیرضا ، صادق و کاظم حرکت می‌کند " . او با نامه ی اخیرش تمام رنج و شکنج و خون زندانیان دهه ی ۶۰ را یکسره به جیب رژیم ریخت . بی‌ جهت نیست که از مزدوران دعوت نامه و دسته گًل دریافت می‌‌کند . آن زمان که شما نامه‌های مریم گلزاده و علیرضا حاج صمدی را به او می‌دادید که در سایت پژواک ایران به اسم خودش میگذاشت. هنوز نقاب‌ از صورت بر نکشیده بود. امروز اما ، همه فهمیده اند که هدایت او و سایتش از کجاست و چه گونه است .

آنها که خود روزگار درازی با یاری رساندن به او بزرگش کرده اند ، امروز به ما خرده می‌‌گیرند ، که نگویید ، ننویسید ، او بزرگ می‌‌شود . او همین را می‌‌خواهد . اما بدانند ، که ما خوار و حقیرش می‌‌کنیم . ما امضا کنندگان آن بیانیه بر آنیم هر چه را او بلعیده ، از حلقومش بیرون بیرون بکشیم . ما بر آنیم تا از" بنیاد برومند " ، بخواهیم که " جایزه ی نا ثوابی " را که به قاتل شهدا اهدا کرده است ، پس بگیرد . بیش از این نمی‌‌گذاریم به حرمت شهدای دهه ی ۶۰ بی‌ احترامی شود . رژیم با کشتار آن عزیزان تلاش می‌‌کرد صورت مسئله زندان را از بین ببرد . " مصداقی" تلاش می‌کند هویت آنها را مخدوش کند .

اما " همنشین " ، که همواره هیزم بیار این معرکه گشته و مد ام در حال یار گیری جدید است . چرا او این چنین به تکاپو افتاده ؟ شنیدم ، که اخوی ایشان که در جهاد سازندگی شغل شریف حمایت از ملا را دارا می‌‌باشد ، روزگاری برای دیدن ایشان به خارجه سفر کرده بود . او در جمعی که ایشان هم حضور داشته ، نقل می‌‌کرده که این محمد زمانی‌ که در زندان بود ، پدر ما را در آورد . هر وقت به ملاقاتش می‌‌رفتیم گریه می‌‌کرد و می‌‌گفت ، پیش فلان آخوند بروید و شفاعت مرا بکنید . موقعی که او تعریف می‌‌کرده " محمد " مرتب به پا ی اخوی می‌‌زده که اینها را اینجا نگو .....چیزی که " همنشین " از درک او عاجز بوده این بوده که اخوی گرام به عمد ، چنین تعریفی را برای دوستان محمد ( همنشین ) می‌‌گفته تا راه امروز او را هموار کند . دو برادر ، به یاری شیخ شتافتند . " آن یکی‌ ، با قدمی‌ ، این یکی‌ با قلمی " . اما باز شنیدم که ، از سه‌ ماه پیش ، که پرونده ی غلامعلی حسین نژاد رو شد . شما بسیار بر آشفته شدید ؟ و عربده می‌‌کشیدید که ، حالا نشانتان می‌‌دهیم چرا ؟ آیا مشابهتی در خودتان می‌‌دیدید ؟ چرا وقتی نادره ی دهر " مصداقی " در کتابش ، نوشت ، بهزاد نظامی از انحراف جنسی‌ رنج بی‌ برد و هر بیننده‌ای از جمله مصداقی به راحتی می‌‌توانست اثر عمیق کمبود‌ها و عقده‌ها ی روانی‌ را در او مشاهده کند ، کیسه ی صفرای حقوق بشرتان عود نکرد ؟

می‌ بینیم که برای زدن این مقاومت از آیات قرآن و شریعت و مشاهیر و انقلابیون فاکت می‌‌آوری . آیا بخاطر داری روزی را که در راه مانده بودی و پناهی نداشتی ، خانواده‌ای که ۴ - شهید تقدیم این انقلاب کرده بود ، خطر جان را پذیرفت و به شما پناه داد ؟ آیا به خاطر می‌‌آوری که دختر ۱۸ ساله ی آن خانواده را با همین آیات قرآن و شریعت ونقل قول از مشاهیر فریفتی و به او تجاوز کردی ؟ این درد را به کجا باید فریاد زد ؟ به خدای محمد سوگند می‌‌خورم ، که در جایگاه ناحقی نشسته‌ای ، آیات قرآن را ملوّث می‌‌کنی‌ به همه ی انقلابیون و هر آنکس که از او فاکت می‌‌آوری ،. توهین می‌‌کنی‌ . و خاک در چشم مردم می‌‌پاشی . احساس می‌‌کنم که در کنار قلبت کیسه ی چرکینی نهاده‌ای و هر کلمه‌ای که بر کاغذ می‌‌آوری ، یک با ر قلمت را در آن کیسه ی چرکین فرو می‌‌بری و بالا می‌‌آوری . باشد تا کسانیکه شما را بسیار بهتر از من می‌‌شناسند مهر سکوت بشکنند و پرونده ی چرکینت را در پیش خلایق باز کنند . تا مردم بفهمند که چگونه تمام قد در حمایت از ملعونی به نام " مصداقی " بر خاسته ای.

موی بشکافی به عیب دیگران
چون به عیب خود رسی کوری از آن
اینها را گفتم تا کسانیکه هنوز وجدان بیداری دارند بدانند که چه کسانی‌ با چه سوابقی بر روی انقلابیون چنگ نفرت میکشن و بر زخم ‌هایشان تیغ کینه.

حرف اخر اینکه نیازی نیست بر آنچه که گفتم ردیه بنویسید اگر ریگی به کفشتان نیست بروید شکایت کنید این گوی و این میدان